KALEMDAR 11.SAYI

"...Ne güzel seni bulmak bütün yüzlerde 

Sonra seni kaybetmek hemen her yerde 

...Ne güzel bineceğim vapurları kaçırmak 

Yapayalnız kalmak iskelelerde..."

Yavuz Bülent Bakiler'i rahmetle anıyoruz.

EMEĞİ GEÇENLER

KURUCU

Zehra ULUBABA 

Mirac Ali TAŞ 

EDİTÖR

İklil Naz AVCI

Zehra TURKAY 

Zehra ULUBABA

FOTOĞRAFLAR 

Asuman YILDIZ 

Ebubekir Sıddık TOSUN 

Esma ALAN

Melike GÖKDUMAN 

Mirac Ali TAŞ 

Nida GÜLIRMAK

Rabia Sıla ORHONLU 

Tesnim ÇELİK 

Yaren KASIMOĞLU

Zehra TURKAY 

Zehra ULUBABA 

YAZARLAR

Ahmet TAĞMAT

Aslı Selin DENİZ

Emine Zeynep TUNCEL 

Eren ŞEKERCİ 

Güneş Hep Aynı Yerde

Fatma ŞİMŞEK

Feyza Naz KÖMÜR 

Hızır İrfan ÖNDER 

İhsan Fatih POLAT(Ozân Ebedi)

Mirac Ali TAŞ

Osman AKÇAY

Ömer Faruk AKCAN 

Sultan GÖLCÜK

Sümeyye İrem YAYLACI 

Süreyya DOĞAN 

Sophia Jamali SOUFİ 

Tesnim ÇELİK 

Zehragül GÖLCÜK

Zehra TURKAY

Zehra ULUBABA

KAPAK TASARIM

İklil Naz AVCI

Zehra ULUBABA

HAYAT DEDİĞİN 

İnsan, bir kitabın ana karakteri misali. Doğduğundan itibaren kendi kitabının satırlarını yazar, yazar ve yaşar. Lakin, sadece anı yazma öğretisiyle, nasıl ilerleyecek ve bitecek gerçeğini yalnız Rab'binin bildiğinin bilinciyle yazar.

Bulutlardan damlayan yağmurlar nasılsa her birimiz ayrı ayrı yerlere intikal ediyoruz. Düşeceğimiz yer ya da yağmur damlası olarak varolagelmemiz yalnız Rabbin emrindedir. Senin şu yaşamda varlığını sürdürmen ve bu çağın ferdi olman, yalnız Allah istediği içindir. Dünya yaşantısının fıtratına kodlanmış bir değişmezliktir bu. Ne isyan etmek ne de bulunduğun konumda böbürlenmek haddimize değildir. Çünkü doğduğun evdir senin kaderin, nasibindir, sana cenneti kazandıracak olan imtihanındır.

Seninle beraber aynı dakikaları yaşayan yaklaşık 8 milyar insan vardır, her bir insanın da kendine özel imtihanı. İmtihan, seni sen yapan, seni sana hatırlatan, acizliğini vurgulayan, yegâne güç ve kudret, kusursuz dayanağın, koşulsuzca sevenin, affedenin, koruyan Rabbinin senin yeni bir sen olmanı seçmen için sana sunduğu yoldur. Senin imtihanın sana özeldir; senin duygularına, düşüncelerine, hislerine, dayanabilme gücüne, yaşantına göre seni yetiştirir ve geliştirir. Olman gereken olgun yapıya taşır. Yeni bir senle yeni bir yaşama hazırlar.

Yaşamak sadece yaşamak değildir, yaşamak için kul olmak gerekir. İşte o zaman senin için anlamsız gelen her şey anlam kazanır, küçük bir kelebeğin kanat çırpışları seni mutlu etmeye yeter, attığın her adım ise şükretmene...

Allah insanı yarattı ve kulluğunu tamamlaması üzere yeryüzünde var etti. Herkesin yaşantısından kendisinin sorumlu olduğu yeryüzüne... Çünkü Allah insanı mükemmel bir irade ve tercih bilinciyle donattı. Yaratan dahi kulunun tercihlerine müdahil değilken ah efîka insan, ne derecede müdahil olursun insanların yaşamına, düşüncelerine, tercihlerine, kararlarına, hayatına, işine, dinine...

Kendi kendinle hemhâl ol, içinde bulunduğun anının kıymetini bil ve zamanını en kaliteli şekilde geçirmeye çalış, davana sımsıkı sarıl, hedeflerine ilerle, çağının önderlerinden ol ve tüm bunları yaparken kılavuzun Kur'an, gayen cennet, en nadide örneğin de peygamberler olsun.

Öyle yaşantılara imza atmalı ki insan, öyle kaliteli bir hayat yaşamalı ki arkasından onu yaşatanlar varolagelsin, adı anıldığı zaman duayla yâd edilsin. Herkesin kendi çağında hesaba çekileceği gerçeğiyle çağının öncülerinden, umutlarından, geleceğinden, direniş sembollerinden, hakikat davasını sırtlananlardan, insanlık şiarında ilerleyenlerden, çocukların kalbinde yer edinenlerden olmak en büyük duadır. İnsan, şu kısacık dünya hayatında bu duanın talibi olmalıdır.

Ama insan, zamanının esiri olduğundan bihaber, “Her şey için daha çok vakit var.” safsatasıyla kandırır kendini. Yaşayacağı yılların çokluğunun garantisine almıştır kendini ve erteleme hastalığı ile aynı minvalde yaşamını sürdürür. Hiç kimse son sayfalarını yazdığını aklına getirmez, kimse ölümle yüzleşmek istemez, yakıştıramaz kimse kendine ölümü. Bu yüzden daha çok vakit vardır dediğimiz birçok şey vardır: yapılması gereken tövbeler, sahibini bekleyen özürler ya da teşekkürler, tefekkürler, kurulması gereken güzel cümleler, alınması gereken dualar, kılınması gereken namazlar, nasiplenilmesi gereken tesettür ve daha nice geç kalınmışlıklara daha çok vakit vardır.

Ansızın, hiç ummadığın bir anda gelir ölüm, işte bu da ölümün kaderidir. Kiminin ölümü rahmet, kimininki ise felaket gibi gelir yeryüzüne. Nice kişiler vardır, ölümünü bir Allah bilir bir de toprak anımsar. Niceleri de vardır ki ölümüne dağlar, taşlar, insanlık ağlar. Kıymetle yetiştirilmiş kıymetli değerlilerin kaybının acısı dinmez, gün geçtikçe yokluğuna varolanlar ağlar.

Herkesin bir gün kitabı kapanır. Ta ki o gün gelene kadar sır gibi saklıdır. Ya sağından verilir sana, ya da solundan. Sağ tarafından verileceklerden olmak en büyük duadır, müjdedir, sevinçtir.

Zehragül GÖLCÜK

Fotoğraf: Asuman YILDIZ

MÜNÂCAT

İlahi! Açtım yüreğimi sana, döndüm semaya.

Sen tövbekâr kullarından vazgeçmezsin asla.

Bu hayat yolculuğunda beni bana bırakma!

Mağfiretin bir derya, dalmasını bilene

Merhametin bir pınar, susamış gönüllere

Senden gayrı her şey gurbettir bana.

İlahi! Hayat bir sınavdı; unuttum, yanıldım.

Üç günlük dünyanın baharına kandım.

Sarılmışken sonu gelmeyen hevâlara,

Ruhum nefsime tutsak,

Bu fani yolculuk hiç bitmeyecek sandım.

Kafesteki kuş gibi hapsoldum kaldım,

Gurbet diyarlarda…

İlahi, bu diyarda vefa yok, vicdan yok!

Heybelerde biriken; yalanlarla, günahlar…

Pamuk ipliğine bağlı dostluklar.

Zihnin en kuytu köşesinde can çekişiyor hatıralar.

Kardeşlikten nasibini almamış fukaralar,

İnsanlığın ipini pazara çıkarmışlar.

İlahi,bildim ki tek sevgili sensin!

Rahman sensin, Rahim sensin!

Kerim sensin, hüsnü mutlak olan sen!

Her zerrede tecellin var, görmesini bilmek gerek.

Dağ, taş seni zikrederken duymasını bilmek gerek.

İlahi, uzatma gurbet günlerimi benim!

Uyandır ebedi yurdunda sabaha.

Kavuştur tüm müminleri felâha.

Fatma ŞİMŞEK

Fotoğraf: Rabia Sıla ORHONLU 

MOR MAVİ

Bu manzaranın fotoğrafını çekebilir miyim

Gözlerimle

Tüm ışıklar olması gerektiği kadar parlak

Tüm renkler ayrışık

Peki bu zamanın hatıralarını hatırlayabilir miyim

Zihnimle

satırlara yazmadan

Bu anda kalabilir miyim sonsuza dek

Mutlu olabilir miyim bi bu kadar daha

Başka zamanlar özler miyim bu anı

Durup kalmak yerinde bu kadar mi zor

Zor değil imkansız

Zamanın içinde bi yerde kaybolmak işe yarar

mıydı

Ben hep mutlu olabilir miyim

Benim resmimi çizebilir misin şimdi

En güzel elbisemi giymesem de en sevdiğimi

giydim

En mutlu değilim ama sevdim bu anı

Bu gök renklerini

Sevdim bu sokak ışiklarını

Ahenk içinde değiliz belki Ama mutluyuz da

ondan

Sümeyye İrem YAYLACI

Fotoğraf: Nida GÜLIRMAK

HUŞÛ

Alçak gönüllü ol, ilerlerken yaşlar

Her an dinginleşir, boyun eğen başlar

Tevazu olunca, pamuk olur taşlar

Ruhlar sükûn bulur, helal ise aşlar

Kalpten gelir huşû, o değildir cefa

Manevî bir haldir, iç âlemde sefa

Heybetlere yansır, tüm varlığa şifa

Kâlû belâ dedik, gerek ahde vefa

Daimî bir korku, ne büyük başarı

Gözü yerde kişi, olamaz haşarı

Çaresizdir kullar, kibri at dışarı

Her an huzurdayız, dur gitme aşırı

Dünya telaşından, kesen alakayı

Vakarı bırakmaz, ilikler yakayı

Edepten ayrılmaz, abartmaz şakayı

Elinde olandan, verir sadakayı

Sesini kıs hemen, düşük sesle çağır

Gıybeti duyunca, kulak olsun sağır

Hükme itaat et, gelse bile ağır

Kendi kusurun gör, buna yansın bağır

Dr. Osman AKÇAY 

Fotoğraf:Zehra ULUBABA

HELAL GIDA VE SAĞLIKLI

BESLENME: DİNİ VE BİLİMSEL

BİR PERSPEKTİF

Helal Gıda Nedir?

Helal gıda, yalnızca bir ürünün içeriğiyle sınırlı olmayan; aynı zamanda o ürünün nasıl üretildiği, işlendiği, saklandığı ve paketlendiği gibi süreçleri de kapsayan İslami ilkelere uygun bir gıda anlayışıdır.

Bu kavram, hayvansal, bitkisel ya da kimyasal içerikli ürünlerin; ham maddeden sofraya gelene kadarki tüm aşamalarında İslam'ın belirlediği sınırlar içinde kalmasını şart koşar. Özellikle kesim biçimi, temizlik, yıkama usulleri, katkı maddeleri ve depolama koşulları bu süreçte dikkat edilen başlıca faktörlerdendir.

Helal Gıdanın Dindeki Yeri

Helal olan bir şeyin yapılmasında dinen bir sakınca yoktur, aksine bu davranış övgüyle karşılanır. Buna karşılık, haram olanlardan uzak durmak ise bir Müslüman için sevap kazandıran bir davranıştır.

Kısacası, dinî hüküm, ilke ve yasaklara ters düşmeyen her şey helal, ters düşen ise haramdır. Bu ayrımı yapabilmek için her Müslüman’ın Kur’an ve sünnet ışığında bilgi sahibi olması gerekir. Zira helal gıda, İslami bir yaşam tarzının vazgeçilmezlerinden biridir.

Helal Sertifikası Neden Önemlidir?

Günümüzde özellikle paketli gıdalarda helalliğin anlaşılması güçleşebilmektedir. Bu nedenle Müslüman tüketiciler için en güvenilir yol, ürünlerin helal sertifikasına sahip olup olmadığını kontrol etmektir.

Bu sertifikalar ve üzerindeki logo sayesinde, tüketiciler ürünlerin hem içeriği hem de üretim süreçleri hakkında bilgi sahibi olabilir ve gönül rahatlığıyla alışveriş yapabilir.

Katkı Maddeleri ve Sağlık Üzerindeki Etkileri

Gıda üretiminde, raf ömrünü uzatmak, tat vermek, renk katmak veya besin değerini artırmak amacıyla birçok katkı maddesi kullanılmaktadır. Ancak bazı katkılar, insan sağlığı üzerinde olumsuz etkiler yaratabilmektedir. İşte bazı dikkat çekici örnekler:

 * Jelibondaki gıda boyalarının vücudumuzun DNA yapısını bozabildiğini ve çocuklarda obeziteyi, yetişkinlerde kolesterol gibi sağlık sorunlarına yol açtığını biliyor muydunuz?

 * Gazlı içeceklerde bulunan fosforik asitin, vücudun kalsiyumu kullanmasına izin vermeyerek osteoporoz ve diş hastalıklarına neden olduğunu biliyor muydunuz?

 * Margarinin üretiminde kullanılan trans yağ, potasyum sorbat, soya yağı ve gıda boyaları nedeniyle sağlığa zarar verdiğini biliyor muydunuz?

 * Sosis, sucuk, salam, konserve etler vb. işlenmiş etlerin içeriğinde bulunan nitratın, mide ve kalın bağırsak kanseri oluşumuna sebebiyet verdiğini biliyor muydunuz?

Peki Nasıl Sağlıklı Beslenebiliriz?

Sağlıklı beslenmenin temel amacı, bireyin yaşına, cinsiyetine ve fiziksel özelliklerine uygun kalori ve besin öğelerini almasını sağlamaktır. Sağlıklı bir yaşam için şu temel prensiplere dikkat edilmelidir:

 * Yeterli ve dengeli beslenme alışkanlığı kazanılmalı

 * Gıda seçerken helal ve sağlıklı olmasına özen gösterilmeli

 * İşlenmiş ve katkı maddesi yoğun gıdalardan uzak durulmalı

 * Günlük yaşamda doğal, taze ve mevsimsel ürünler tercih edilmeli

 * Etiket ve içerik bilgileri dikkatle okunmalı

Helal gıda, sadece inançla değil, aynı zamanda beden sağlığıyla da doğrudan ilişkilidir. Yediğimiz her lokma, hem ibadetimizin bir parçası hem de sağlığımızın yapı taşıdır. Bu nedenle bilinçli bir Müslüman, helal ve temiz olanı seçerek hem Allah’a karşı görevini yerine getirir hem de sağlıklı bir yaşam sürer.

Unutmayalım:

“Helal lokma, helal yaşamın temelidir.”

Eren ŞEKERCİ

Fotoğraf:Zehra TURKAY

GÖLGELER 

Gecenin sessizliği ürkütüyor karanlığı;

Her yanı örtülü kılıfı gerçekler.

Bakan göz âmâ oluyor, gündüz seyrân ettiklerini;

Yerinde duran cansız şeyler gündüzün emânetleri mi?

Neydi karşımda durup bakan nesneler?

Her biri odada senaryo yazıp oynayan senarist:

Biraz nefes veren heyecan, biraz tedirginlik;

Ruhları can giymiş heybetli gölgeler...

Her şey geçmiş, gündüzün hesabını sorarken;

Ben ise daralmış, bunalmış, candan öte canım ile;

Beyhûde çırpınışlarım nâra atarken tüm mahzene,

Sanki herkes sağır, dilsiz, taş kesilmiş yürekler...

Kaldım mı şimdi ben efkârımın kıskacında?

Kaçacak bir vatan ararken öz benliğimde;

Limanını kaybeden bir gemi gibi dalgalanırken,

Âvâre olmuşum gelgit dehlizlerinde.

Ya şimdi ya sonra, yarını yok zamanın!

Tüm hakikatler çarpılırken sîneme;

Karanlıklardan nûra çıkartacak o mâlûmâtlar,

Aklıma sükûnet, gönlüme inşirâh verir.

Kaynağını bulmuş, zuhûr etmiş arz-ı endâm;

İster sus, ister konuş, ister haykır.

Mâhiyeti filvâki ayân beyân, besbelli;

Kendine ya intizâm yahut abesle iştigâl...

Sultan Gölcük

Fotoğraf:Zehra TURKAY 

  

GESİ BAĞLARI HİKÂYELEŞTİRİLMİŞ HÂLİ

1. Geleneksel Anlatı: Aileden Kopuşun Ağıtı

Halk belleğinde en yaygın bilinen bu versiyon, genç bir kadının ailesinden koparılıp Gesi’ye gelin gitmesiyle başlar. Ulaşımın zor olduğu o dönemde, yeni yuvası bir nevi sürgüne dönüşür. Gelin, yeni hayatında eşinden ilgi, kayınvalidesinden anlayış göremez. Yıllar geçtikçe içine kapanır, çocuklarıyla avunmaya çalışır. Ancak anne özlemi, içini kemiren bir yangın gibi büyür.

Annesinin ölüm haberini aldığında, bu acı, genç kadının içinde birikmiş tüm yalnızlık ve hasretle birleşir. O anki feryadı, Gesi’nin uçsuz bucaksız bağlarında yankılanan bir ağıda dönüşür. Bu anlatıda türkü, hem kişisel bir feryat hem de aileden koparılmanın acısını yaşayan Anadolu kadınının ortak kaderini simgeler.

2. Tarihsel Anlatı: Göç, Takas ve Yabancılaşma

Daha az bilinen ancak edebi kaynaklarda yer bulan bu anlatı, Osmanlı-Rus Savaşı’nın (93 Harbi) ardından yaşanan toplumsal yıkım ve göç dönemine dayanır. Kayseri’nin Gesi köyünde, babası şehit düşmüş genç bir kız ve annesi vardır. İstanbul’dan gelen zengin bir aile, oğullarını askerlikten muaf tutmak amacıyla bir şehit kızıyla evlenmek ister.

Kız, istemeden de olsa annesiyle birlikte İstanbul’a götürülür. Yabancı bir şehirde kurulan bu evlilik, ne sevgi ne de huzur getirir. Eşi soğuk, çevresi yabancıdır. Genç kadın, İstanbul’un kalabalığında kaybolan bir Anadolu kızı gibi içine kapanır, memleketine duyduğu hasret günden güne büyür. Bu versiyonda Gesi Bağları türküsü, evlilik yoluyla bir “takasa” dönüşen hayatları, göçün parçaladığı kimlikleri ve şehirle taşra arasındaki derin yabancılaşmayı yansıtan bir ağıda dönüşür.

3. Travmatik Anlatı: Susturulan Çığlık

Bu en sarsıcı anlatı, yazılı kaynaklarda değil; Gesi’de yaşamış yaşlı bir tanığın hafızasında saklı kalmıştır. Bir bekleme salonunda tesadüfen gün yüzüne çıkan bu öyküye göre; Gesi’de yeni evli, kocası çalışmak için İstanbul’a gitmiş genç bir kadın, bağda tek başına çalıştığı sırada "oturak alemi" yapan bir grup erkeğin saldırısına uğrar. Zorla kirletilen kadın, yaşadığı bu korkunç travmanın ardından akıl sağlığını yitirir.

Artık ne evine dönebilir ne de konuşabilir. Günlerce, haftalarca Gesi’nin bağlarında dolaşır, ağzından sadece tek bir ağıt dökülür: “Gesi bağlarında dolanıyorum…”

Bu acı dolu ses, zamanla duyulur, yayılır ve dinleyenler tarafından yeni dizelerle büyütülür. Ağıdın 112 beyite kadar uzandığı söylenir, ancak hangisinin o kadına ait olduğu bilinemez. Bu anlatı, Anadolu’da kadın olmanın en korunaksız halini, halk türküleriyle örtülen bastırılmış acıları ve konuşulamayan şiddeti temsil eder. "Gesi Bağları" burada, bir travmanın bellekteki daimi çığlığı haline gelir.

Süreyya DOĞAN

Fotoğraf: Zehra ULUBABA

BENDEN KAÇMIŞ

Düşüncelerim darmadağın, parçalanmışım  

Kurcalanmışım; bir ‘ben’ var, ‘ben’i benden aşmış

Karışmış çizgiler ve renkler, fırçalanmışım

Bilmeliyim kimdir bu ‘ben’ benimle uğraşmış?

Yapamıyorum aklıma eseni. Rüzgâr kim?

Yaşıyorum her saat dört mevsim. Kim bu iklim?

Göçüyorum bir benden birine, her değişim

Bende yeni bir hayatın kapısını açmış

Yalnız ben yokum ben’imde, benden başka herkes

Benim değil kulaklarımın duyduğu her ses

Niçin gülemiyor, niçin değilim pür-heves?

Bulmalıyım benime kaçmış hangi mizaçmış?

Oysaki adımlarımı ben tetik atardım  

Ezilmeye karınca. Bir kuş düşse tutardım

Ölümün eşiğinden belki bin ben kurtardım

Terk ederken gördüm her gün beni, benden kaçmış  

Kaç durak uzaktayımdır benden? Benim yaya

Bulabilsem beni, bırakır mıydım beni ya?

Bana benimi toplardım bölünmüş fırkaya

Bana aklımı, şuurumu, rotası şaşmış

Ey benim kimliğim, şahsiyetim! Çöküşler var

Ve benim yetilerim! Yapacak çok işler var

Umudum, inancım, gürz olalım; çıkışlar var

EBEDÎ der: At yüreğim, ey bana taşlaşmış!

(23.09.2025)

İHSAN FATİH POLAT/(OZÂN EBEDÎ)

Fotoğraf: Esma ALAN

GİYİNSENE KRALIM 

Ortadan kaybolmaya bayılırım. 

Alıp başımı gitmeye. 

Yok olmaya. Öyle sanmaya.

Arkamdan merak etsinler, haberler salsınlar diye değil de yüküm ağır geldiğinden, peşime taktıklarımdan kaçtığımdan.

Öyle korkak da değilimdir aslında. Boyumdan büyüklere, sesimden kalınlara, karnımdan toklara kafa tutmuşluğum çoktur. Haksızlıklar olur, bakarım kimseden çıt çıkmaz, mecbur itiraz eden ben olurum. Boğazdakileri patlatan, göz önündekileri dillendiren. 

"Kral çıplak!" diye bağıran çocuk olurum.

Kimse neden ağzını açmadı diye takarım kafamın dallarına kara kara dertler, renk renk dilekler:

İsterim ki, korkmasın insanlar, beni de korkutmasınlar.

Diledim mi renk renk dilerim. Neden tek renge zorlanırım anlamam. Tamam, ben tek renk seçmekte zorlanırım, anlarım fakat siz neden tek renk seçmeye zorlarsınız beni, onu anlamam.

Dileme hakkı bahşeden bu izni verdiyse nedir sizi rahatsız eden?

Bazen o kral çıplak olur, bazen bu! 

Ben hepsinin giyinik olmasını dilerim,

Hepsinin uyarılmasını, hepsinin aklının başına getirilmesini,

Hepsine "Çıplaksın!" diye haykırmayı isterim.

Birine ses çıkarıp diğerine sustuğumda gün gelir ses çıkardığımdan da pişmanlık duyarım. 

Anlamam ki: Birisini çıplak gören gözleri ötekini nasıl giyinik görür?

Daha da garibi, giyilen elbiselerin rengi farklı diye yoksaydıkları nice kıyafet vardır! Taşıdığı düşünceler başka diye horladıkları...

Giymediği renkleri yoksayar mı insan?

Giyinik bedenleri çıplak görür mü?

Bu nasıl bir kibirdir?

Dilek ağaçlarını tek renk yapmaya zorlamak,

Hoşuna gitmeyince insanların dallarını budamak?

Nasıl bir kibirdir?

Beğenmediği giysiler giyenleri çıplak görmek,

Çıplak kralları giyinik görürken hem de!

Kibrinin getireceklerinden korkmaz mı insan?

O çok istediği cennetine girememekten,

Kendi giydiği elbiselerin de bir başkası tarafından yok sayılmasından, çıplak görülmekten?

Elbet ona da haddini bildiren bir çocuk olur: 

Kralının çıplak olduğunu haykıran, yanına sokulup onun da yeterince giyinik olmadığını fısıldayan...

Dileğimdir o çocuk yalnız kalmasın, hakkı çağırdıkları bir koroları olsun,

Sıra sıra giydirsinler kralları, tek renk giyinip de tek tonda çıkmasın sesleri,

Tek yana dönüp de konuşmasınlar,

Küçük çocukların sözlerine kulak assınlar, 

Düşmanlarına rezil olmadan önce dönsünler kıyafetlerini giymeye, krallar!

Emine Zeynep Tuncel 

27 Haziran 2025

Fotoğraf:Yaren KASIMOĞLU

YOL 9

Önceki bölümden bir kesit

(...)

Hakimle arkadaşı eski günlere dair konuşmaya başladılar Musa da onları dinliyordu bir

yandan da göz ucuyla çocuğu kontrol ediyordu. Askerlikten tanışıyorlarmış. Mustafa’ymış

adamın adı. O dönem samimilermiş ama sonradan denk gelememişler bir türlü. Ta ki geçen

haftaya kadar Mustafa’nın yolu bizim buralara düşmüş. “Buraya gelirken de aklıma düşmüştü

ya nasıl bulacağım koca şehirde bizimkini diyordum kendi kendime” derken sırtına hahifçe

vurdu Hakimin ve devam etti

“Musa inan bana tekneden indim bak iner inmez baktım Hakim karşımda adamın biriyle

konuşuyor”

“Ben de” dedi Hakim “Ayda yılda bir inerim şehre onda da o taraflara gelmem normalde.

Bizim mantarları gönderdiğimiz adam ısrar etti orada işim var oraya gel diye o yüzden

geldim.” “Ben tabi Hakimi bulmuşum kaçırır mıyım bir koşuşum var yanına görmen lazım”

“Ama iyi de oldu ne kadar olmuş görüşmeyeli be Mustafam. Burnumda tütüyormuşsun da

fark etmemişim.” Onlar konuşurken çocuk teknenin pruvasına uzanmaya çalışıyordu. Geç

fark ettikleri bir şeyde bu olmuştu. Çocuk suya düştüğünde diğerleri daha ne olduğunu

anlayamadan Musa o tarafa doğru koşmaya başladı.

Çocuk suda korkuyla çırpınıyor, çırpındıkça daha da batıyordu. Musa çocuğun düştüğü yere

ulaşmıştı ki Mustafa onu omzundan tutup “Dur sen şurdaki halatı getir ben hallederim” dedi.

Suya atlayıp çocuğa yardım etti. Sonra da el birliğiyle çıkardılar ikisini de sudan. Sırılsıklam

olmuşlardı. Neyseki çocuğun durumu iyiydi sadece hem korkudan hem de soğuktan

titriyordu. Yakınlardaki bir barakaya götürdü Mustafa onları. Harabe denemeyecek kadar

canlı ancak bir o kadar da kadar yıpranmış bir yerdi burası. Mavi renkli, kısım kısım atmış

sıvasının üzeri özenilmeden örtülmüş, etrafına hurda demir ve tellerden sözde çit yapılmıştı.

Kapının önünde rengarenk leğenler ve sarı lastik botlar duruyordu. Nem, balık ve pas

kokusu sarmıştı her yanı. Başta yüzleri hafif buruşsa da içerideki sobayı gördükten sonra

koku kimseyi rahatsız etmemeye başlamıştı. Hakim ve arkadaşı sobayı yakmaya koyuldular.

Çocuk üzerindeki örtüye sımsıkı sarılmış sabırsız gözlerle onları izliyordu. Musa ise

karşılarında biraz yüksekçe bir yerde duran aynaya dikmişti gözlerini. Tam ortadan başlayan

çatlak yedi parçaya bölmüştü aynayı. Her biri başka parçada, yanyana olmalarına rağmen

çok uzaktalarmış gibi yansıyorlardı. Soba yakıldı çaylar koyuldu.

Mustafa: ”Normalde buralada kalacak yer bulamazsam diye burayı göstermişti bizimkiler, bu

kadar erken geleceğimi ben de tahmin etmiyordum” “Biraz garip bir karşılaşma oldu” dedi

Hakim “Oldukça soğuk ve ıslak bir karşılaşma” diye ekledi Mustafa. Çayları doldurdu Hakim

sohbetin başlayacağı hevesiyle aldığı ilk yudum ağzını yakınca kaşıkla boş çayı karıştırmaya

başladı.

Hakim: “Eskiden dünyanın uçuk kaçık yerlerine giderdin bazen de beraber giderdik gerçi ya

her buluştuğumuzda en güzel hikayelerini ilk bana anlatırdın.”

Mustafa:“Yine gideriz Hakim ne var sanki.” Hakim: “Yok be Mustafa geçti artık bizden. Sen anlat bakalım ne hikayeler getirdin bu sefer”

Mustafa: “Hiç kusura bakma Hakim efendi sen bana taş çıkartırsın. Geçmişmiş bir benim

başımdaki aklara bak bir de seninkilere sanki gittiğim zamandaki halin. Bunca yıl bir yıldız

bile mi düşürmez o saçlara.” “Tamam be tamam gideriz yine” dedi Hakim hafifçe sırıtarak

“Hadi anlat bakalım vardır sende ilginç şeyler” “Yani var tabii, bir mantar buldum ama bildiğin

gibi değil.” sonra kalkıp odanın köşesindeki minik gri valizin fermuarını açtı Mustafa. Biraz

karıştırdıktan sonra elinde minik bir blokla geri geldi. “Bakın bakalım. Mantarlar konusunda

eline su dökülemez biliyorum ama iddia ediyorum böylesini sen de ilk defa görüyorsun.”

Şeffaf reçinenin içinde beyaza çalan incecik saplarının üstünde tıpkı bir çiçeğin polenlerini

andıran çıkıntılara sahip şapkaları duruyordu mantarların. Hakim elbette buna benzeyen çok

çeşit mantarla karşılaşmıştı ama gözlerini faltaşı gibi açtıran bu mantarların minik bir

karıncanın bedeninden çıkmasıydı. “O gördüğün sadece bir mantar değil. Bir manipülatör ve

bir katil. Doğrudan zehirlemiyor diğer mantarlar gibi. Önce ele geçiriyor karıncayı, yönetmeye

başlıyor: kendi topluluğundan uzaklaştırıp en iyi büyüyeceği ortamı sağlaması için

köleleştiriyor ardından önce onunla, sonra onun kendisi için sağladıklarıyla büyüyor

çoğalıyor taa ki sömürecek yeni bir tanesini buluncaya dek. Anlayacağın bir zamanlar

karıncalara yem olan mantar gün geliyor seçtiği karıncanın bedenini tüketebiliyor.”

Hakim: “Vay be böylesini cidden ilk defa görüyorum. Musa: “Peki o mantarın etkisinden

kurtulabilir mi, zihnini ele geçirmiyor ya” Mustafa: “Kurtulamıyor yani bildiğim kadarıyla, tüm

bunları yaptırabildiğine göre zihnini ele geçiriyor desler de şaşırmam. Kaldı ki karınca bu

insan zihniyle bir değil ki”

Musa: “Diyelim ki kurtuldu, sence kendisini hatırlayabilir miydi yeniden? Yoksa sürüklendiği

yerde kayıp mı olurdu?”

Hakim:” Tekrar kendine gelirdi, zehrin etkisi kalırdı elbet bir süre ama zamanla onu da atardı

bence”

Mustafa: “Ben tamamen etkiden kurtulabileceğine inanmıyorum belki sürüklendiği yerde

yaşamayı öğrenirdi ama eski yuvasına dönemezdi. Karıncalar belli kimyasallar bırakırlar

sürüleri bu şekilde bulurlar o yüzden sürüden bu şekilde ayrılanın yeniden sürüyü bulması

kolay olmaz. Kokuyu tanıyamaz bir kere.”

Musa: “İyi de alt tarafı bir mantar bu”

Mustafa: “Alt tarafı dediğin hayvanın hareketlerini istediği gibi kısıtlıyor, yönlendiriyor. Uzun

süre farklı kültürlerin baskısı altında kalan toplulukları düşün zihinlerini yönetemiyorlar belki

ama hareketlerini kısıtlıyorlar buna rağmen benliğini yaşattığını iddia etse de toplumlar

zamanla ya asimile oluyor ya da bir miktar uyumlanıyor.”

Musa: “Uyumlanmak diyorsun da zaten başta ilk anında da uyumlanarak öğrenmez mi insan.

Kimliği bulmak diyoruz kaybetmek diyoruz bulduğunun sana dayatılan mı yoksa ait olduğun

şey mi olduğunu nereden bilebilirsin. Çevrede gördüğünü özümser her varlık hele ki insan.

Türkçe konuşan bir eve doğup da ilk cümlesini farklı bir dilde kuran çocuk gördün mü sen

hiç.”

“Herkes ait olduğu yere doğar” dedi hakim “Herkes doğduğu zamanın ve yerin ona ihtiyacı

sebebiyle o’radadır. Ben buna inanırım.” Musa: “Peki sizce bir toplumu sindirmek mi daha kötü yoksa aidiyetini çalmak mı?”

Mustafa: “Ölmeyi mi tercih ederdin yoksa uzuvların eksik yaşamayı mı?”

Musa: “Ölmeyi”

Hakim: “Ölmek tabii ki”

Çocuk: “Yaşamayı” dedi itiraz edercesine

Mustafa: “Hayatı ne kadar sevdiğine bağlı. Ben de Yaşamayı derdim. Sonuçta Umut hep

olmalı değil mi senin yaptığın gibi ya kurtulsaydı diyebilmeli insan.”

Musa: “Ama o düşman illa olacak yani”

Mustafa: “Elbette bak bu mantarlara; böcekler için birer düşmanlar, insanlar içinse şifa.”

Hakim: “Yaratılmış olan her şeyin bir zıddı olur elbet. Bu da dengeyi sağlar aslında. Başta

düzensiz gibi görünen bir düzeni var doğanın. Yukarıdan üçüncü bir göz olarak baktığında

anlaşılabilecek bir düzeni. Bu düzeni bozmaya çalışansa eninde sonunda yok olmaya

mahkum oluyor. Düzen hükmün kendisi ve hüküm kibri kabullenmez.”

Tesnim ÇELİK 

Görsel:Yapay Zeka Tasarımı

...

Vakti geldi belki de durup beklemenin

Olanda hayır vardır diyebilmenin 

Nefeslen yetiş kendine 

Vakti geldi belki de ânın kıymetini bilmenin

Niye yoruldun bilmiyorum

Tökezledin düştün görüyorum

Nice karanlıklar ışık beklerken

Umutsuzluğuna anlam veremiyorum 

İzin verme yolundan savrulmama

Dirayetsiz kalıpta zalime mağlup olmama

Yardım et Allah'ım bana 

Mazluma umut zalime kabus olmama

Olduğun yerde bekleme harekete geç 

Zaman akıp gidiyor olmasın çok geç

Nefsine uyanlar helak oluyor

Allah için serdengeç

Mirac Ali Taş

Fotoğraf:Rabia Sıla Orhonlu

YETİŞMEK TELAŞI

 Doğru demişler, sayılı gün tez geçiyor. Dün ninniler dinlemekteydim bugün yaşlardan yirmi ve dahi göz kapayıp belki de daha açamadan yetecek otuzlar, kırklar. Bir yerlere yetişmenin telaşıyla geçen yirmi yıl, yolun sonunun belirsizliğini taşıyan garip endişelere bırakıyor yerini. Duruluyorum ansızın sinemde cenk eden kocaman tufanların arasında. Yol neresi? Nereye varır? Kiminleyim? Kime doğru yoldayım? Elime aldığım harita anlamını yitiriyor. Gayesinden emin olan sarsılır mı birkaç dalgayla? Savrulur mu rüzgarlarla? Oysa ben, yalpalıyorum. İddamdan vurulup çoğu zaman düşüyorum en derinine dipsiz okyanusun. Ardından birkaç dalga... Bir yukarı bir aşağı... Ki budur insanı insan kılan. Elime tutuşturulmuş düz rotadan çıkıp dalgalarla yol almayı öğretiyor enginler. Telaşımı dost ediniyorum da kendime yaşamak sancısını takıp koluma nice yollar kat ediyorum.

 Şunca yıllık aceleme inat. Koşmuyorum. Koşmadan da yetişilebilen duraklarda soluyorum güllerin en güzelini. Binbir dünya işinin arasında, bülbüllerin seslerini dinleyebilecek bir sükunetle terbiye ediyorum nefsimi. Yürüdüğüm yolun sonunu görmeyi ummadan atıyorum adımlarımı. Ummak çürütür hevesleri demişti büyüğüm. Ummadığım kadar büyürüm sanmıştım. Heveslerimi de nefeslerimi de yürüdüğüm yola vakfettiğim gün büyüyecektim.

 Her şeyin muhtemel ve ölümün muhakkak olduğu bilinciyle baktım bir kere de dünyaya. Ki böylesi gösterdi bana nice görmediğim rengi, cismi, mânayı. Baktığımı gördüm. Belki bu sondur diye de çalakalem değil, özlem dolu baktım. Anladım ki çağımın laneti üstünkörülükmüş, gelecek telaşına kapılıp

kaybolmakmış.

 Çağıma müstağni kaldım.

Feyza Naz Kömür

Fotoğraf:Mirac Ali TAŞ 

SU ile TAZELENMİŞ TOPRAK 

Ben anılarını yeşerte yeşerte

Seni hapsettim bir kalbe 

Önce sendin sadece

Bir çorak topraktın,tektin,nettin.

Şimdi her şeyde,

Bir menekşede,yoncada 

En sevdigim tatlıyı yerken,

Gülen bi gözde,

Ekmeği bölerken,nimet gibi mesela.

Konuşur durur kalbim

Ama öyle lâl öyle sakin.

Ev sakin olduğun yer midir?

Ev nedir?

Bilmediğinden korkar insan 

Kaçarım korkarsam.

Kaçtım korkaklığımdan.

Korkaklık ne hazin ne acı ne bedbaht bir şeydi hep anlattım. 

Şimdi roller farklı,

Karar,büyümektir.

Her şeye razıyım demektir,dedim.

Ah yandı içim, 

Su ile tazelenmiş toprağı kuruttu bu yangın.

Nefesim yük kalbim çorak ve lâl Şimdi.

Şimdi farklı,çok...

Aslı Selin DENİZ 

Fotoğraf: Ebubekir Sıddık TOSUN

ARDIÇ KUŞU

Gördüğünün yansıması düştü içime, 

Yakıp yıkıp geçti sözlerin 

Ardın sıra bıraktığın nefesler doldu ciğerime

Soludum derken seni,

Kokun bir yel oldu esti,

Gitti bizden uzaklara

Ağladığın vakit pencereme değdi yağmur taneleri 

Güldüğün vakit kuşlar kondu penceremin pervazına 

Susturdum içimdeki sesleri 

Seni duymak, sesini unutmamak içindi 

Dinlediğim o eski beste... 

Uyuyamadığın geceler lambam hep açıktı

Uyumak istiyorum dediğin gün anladım 

Mumun sönmüş, külleri esmiş odama 

Sarılmak istiyorum demiştin bir keresinde 

Babama, anneme, sevdiklerime... 

Seni sarmalamak içindi açtığım kollarım, 

Broşun ucuna koyduğum yaşamak fikrini 

Yakana asmaktı tek dileğim

Kilometreler arasından seni bulup çıkarıp kozandan 

Üç günlük ömrünü izletmekti isteğim 

Bak, ne kadar çok sevdirdin kendini 

Ne çok sevdim seni... 

İpe serer gibi serdik umutlarımızı, 

İpin kısa geleceğinden bihaber

Gelmedi beklediklerimiz 

Hiç bilmedi sırrını insanlar 

Sen bir ardıç kuşu 

Ben bir ağaç, kondun dalıma usulca

Köklerim vardı benim, 

Senin yokmuş... 

Geç fark ettim bir gün uçup gideceğini 

Sormadım nerden geldin, nere gidersin 

Sen bir öksüz, ben bir garip 

Alıp kollarıma sardım seni,

Uçmadan evvel son kez baktım kanatlarına 

Uçuracak mı Ardıç kuşumu o küçük kanatlar 

Köklerine sarılmış bir ağaç, 

Kanatlarını çırpan bir Ardıç,

Geriye ipe asılı kalan umutlar... 

Ardıcın yolu pek uzun, 

Benimkisiyse ne kısa... 

Evvel-i Ahire uçarken o, 

Kanat çırpmayı öğretti bana

Vazgeçtim köklerimden... 

Yürüdüm tuna boyunca, 

O uçmak için gelmişken buralara, 

Kanat çırpa çırpa yürüdüm ardından 

Upuzun yollarda yürümeye meylettiyse de Ardıcım, 

Uçmak yazılıydı alnında 

Ve alna yazılıydı ayrılık... 

Zehra Turkay 

(Melihat Gülses- Göçmen Kızı eşliğinde, Biricik Göçmen Kızı'na..)

Görsel:Yapay Zeka ile tasarlandı

İNSANLIK DRAMI

Yine bir ateşin içindeyim tek yanan benim. Diğerleri yanmaya alışmış bir şekilde gülüyorlar. Ben kendimin içinde küçük bir tıslamayla ödüm kopuyor. Biri bana seslenecek bana bakacak diye göz teması kurmuyorum. Gereken ne bilmiyorum.Onlar bir bulut bense onlara yetişmeye çalışan içi boş havayla dolu ağır ağır göğe yükselen her an patlayacak durumda olan balonum sanki. Ben insanlığımdan utanıyorum. İnsanlık ne demekti: kendini diğer insanlardan üstün görme çabasıdır, dert yandığım şeyi bu kadarla kapatamam daha açıklayıcı olmam gerek, kendi kendime kuruntu yapmıyorum. Beni anlarsanız elbette bana hak verirsiniz. 

Evet açıklıyorum;

 

İnsanlığın yagane temeli ahlaka dayanır, şimdiki hayatın kalitesine göre insanlar bir amaç uğruna çalıştıklarını sanırlar kendilerinin hiç farkında değildirler. Evet masum bir amaç lüks bir yaşantı için gibi gelir lakin bu aklın yanıltsamasıdır. Zaten böyle değil midir? Her zaman masum bir neden uğruna yaptıklarımız bize haklılık payı verir. Ta Küçüklükten empoze edilmişliktir insanlık. 

İyi yerlere gelebilmek için önce ezilmeye alışmalıyız, ezildikçe ezen olan tarafa geçebiliriz. Hep en üst tabakaya ulaşma dokunulmaz olma çabası ve diğer adıyla ezenlerin başı benim tabirimle insanlığımın yüz karası.   

Ben yaptığım hataların altında eziliyorum sayın okur, bırakın ezen tarafa geçmeyi, insan olma tarafına daha geçememişim. Kendimide ezdirmiyorum bunu layığıyla kendime yapıyorum. En ufak tölerans vermiyorum bu oyunun hakkını kendime veriyorum.En ufak kırıntı bile hissetmiyorum. Aklım durmadan bana anılar gösteriyor, sanki pusu da bekleyen düşmanım gibi, mutluluğu hissedecek duruma gelmeden anılarla vuruyor beni. Beni benden daha iyi ezecek kimse olmadığı içindir belkide diğerlerine takatim kalmıyor veya kendime o kadar yükleniyorum ki insanlık için zararlı bir durum gösteremiyorum. 

Çünkü kendimi başlı başına yaratılanların en bedbahtı olarak görmem bu oyun içinde oyun kurma fırsatı bulamıyorum. Sizin kadar şanlı değilim.

Ben bir ateşin içindeyim, oyuna katılamıyorum. 

Bunu bir kitap halinde de açabilirim her ayrıntıda bir gizem bir yanıltsama var, ama ben insanlıkla ilgilenmiyor bu farkındalıkla yaşama çabası beni mahvediyor ben alışılmışın dışında bir şeyleri var edemiyorum, her şey o kadar aynısı ki farkındalıklı olmak kabus gibi yalnız olmak ne demek bilmiyorsunuz...

Gökyüzünde asılı bir bulut, içi balon köpüğü, su buharı olma çabasında...

Ben yapamıyorum bu insanlık işini her yükseldiğimde buharlaşıyorum. İyice çalkalanıyor zamanın döngüsü, kendinin asıl yansımasının çoktan toprakta sanması, yaşarken ölmenin diğer adı değil midir?

Ne kadar kıt bir kalbe sahibim.

Sevgilerimle 

AhmetTAĞMAT

Fotoğraf: Tesnim ÇELİK 

GAZI KAÇTI HAYATIN

Bana uzak ve soğuksun

Umut yandı kalbimde!..

Kanmam mürtet akşamlara

Hayat bir külfet!

Neyin ayazıdır acaba aşk

Kime kurban edeyim ki kalbimi?..

Üsküdarı geçti mutluluk atı

Her çirkefliğe bir küfrüm vardır artık!..

Kefen gibi denizin yüzü

Unutulmak çok hazin!..

Bugün siyah şapkalı güneş

Çaput bağlama kalbime!..

Gazı kaçtı hayatın!..

Hızır İrfan ÖNDER 

Görsel:Nida GÜLIRMAK

ŞAİR OLMAYAN BİRİ  İÇİN EPEY ZOR BİR ŞİİR 

Hiç tatmadım.  

Ama böyle anımsıyor düşüm seni.

Sesinden iki kelâm dinlemek;

Sabahın kanatlı cıvıltısında, hafif ve dingin

Bir uğultuyla az uykudan ayılmak gibi.

Hiç tutmadım.

Fakat sanki ellerin;

Lokman Hekim’i andıran ellerin,

Bende ki bu dermansızlığa, noksanlığa

Merhem olup nekahete erdirecek gibi.

Hiç tatmadım.

Ama sanki yanımda duruşun;

-Evet, sadece duruşun-

En heybetli, en güçlü ben gibi

Erkekliğimi bildiren.

Hiç tatmadım.

Sadece böyle hayal ediyorum.

Evime misafir oluşun;

Bir şükür ettirecek, bin yıl hatırı olan.

İmanımın diğer yarısını da tam etmişim gibi.

Hiç tatmadım, bilmiyorum.

Seninle aynı sofraya oturuşum;

Halil İbrahim’i kıskandırır gibi.

Öyle geliyor ki bana, senin var oluşun

Sanki güzellik kelimesini kıskandırıyor gibi.

Hiç tatmadım, öyle sanıyorum.

Sana, ellerine ve saçlarına

İki satır şiir okumak;

Sanki beni hoyrat bırakacak gibi

Huzur bildiğim anların acizliğini duyuşuma.

Bunu tattım oradan biliyorum,  

Gözlerine şiirler yazmayı denemek;

Sanki beni utandırıyor gibi.

Fark etti kalemim,  

Gözlerinden öte dize yazılamayacağını.  

Hiç tatmadım da  

Sanki bu şair yaması ellerim,

Bu şiir sevdalısı bilmişliklerim;

Senin bir adım atışınla

Sana şiiri yeniden sevdirecek gibi.

Ömer Faruk AKCAN

Fotoğraf: Rabia Sıla ORHONLU 

ŞİİRLER OKURDU 

Ne zaman tüm dünyanın üstüne geldiğini hissetse

Kelimeler dizelenirdi kafasında

Önce kelime kelime

Sonra cümleler olurdu

Ahenk ile yerini bulunca cümleler

Kalemine koşardı işte o zaman

Ahir zamanda telefonunun notlar bölümüne tabi.

"Susuyoruz, ölüyoruz, teslim oluyoruz!" diyenlere şaşardı

"Bittik biz!" diyenlere sinirlenirdi içinden

Kaybetme korkusu da vardı evet,

"Bitti" kelimesi, kalbine çökerdi.

Ama en çok da insanın küçümsenmesineydi kini,

Çünkü insanın içinde altın bir güç olduğunu bilirdi

Teknolojinin çamuruna bulansa bile her zaman atabilecek o kalbi.

Sinirlenirdi gençlik bitmiş diyen büyüklerine

Her kültürden aldıklarını en güzeliyle yaşatmış olan atalarına benzemek isterdi

Kendi büyüttüğü çiçeği biçmek istiyor olanların yerine

Ve ne zaman bir kalıba girdiğini fark etse

Kaçmak isterdi

Ama kaçmak doğasında yoktu

Çünkü sevdiği insanlardan ümidi kesmek

Kendini anlatmak için debelenmekten daha zor gelirdi

Sinirlenince o da sayıp söverdi istemeden

Ama o ateşi sönerdi dikenlerden geçip gül'e varınca

Çünkü severdi insan olmayı her şeye rağmen

Beşikten mezara,

Ademden İsa'ya

90'lardan 20'lere

Kendi gününde,kendi görevini sorgulardı kendince 

Ve ne zaman "biz bittik" hissi gelse ona içten içe

Şiirler okurdu

Kalbinde şimşekler çakardı

Kelimeler ve cümleler sıralanınca

İşte o zaman klavyenin başına koşardı

Ve her gün yeniden başlardı

Tüm dünya pes etse bile

Kendi vazgeçip çökse de

"Ol" diyen "dur" demediği müddetçe

Güneş yeniden doğardı

Yeniden düşünürdü insan

Ve yeniden yazardı

Zehra Ulubaba 

Fotoğraf:Zehra TURKAY 

FAY

Izdırap

Damarlarda koşar

Ve ölü toprağın tadı

Dilime serpilir

Ve gölge…

Ah, gölge!

Hiçbir mezara sığmayan yoldaş

Omuzların titremesine yapışık

Ben ve o

Bir olduk

Var olmayan bir varoluşun tozunda

O kayıp benliğimdir

Çatlamış gülümseme

Ölü bakış

Gölge

Sahip olunamayan her şeyin yükü

Bugünün cansız bedenine

Ve ayna …

Ayna, gerçek ıstırabı yüzümüze vurmaz mı?

Ruhun çatlaklarının bir görüntüsü

Gözümü dikiyorum

Sanki bin yıldır

Bir yabancının gözlerinde

Donmuş gibiyim

Kendimi göremiyorum

Onun içinde seyrettiğim

Yalnızlığın mutlak çıplaklığı dışında

Ayna

Gerçek benliğimi

Deliliğe sürüklüyor

Gözlerin griliği

Saçların karalığı

Dudakların çatlağı

Yalnızlık

Ama… yalnızlık

Ne duvar ne de pencere

Yalnızlık

Bu, bedenlerin arasındaki boşluktur

Sırtımdan

Artık üzerimde olmayan

Ama kendi varlığımın bir parçası olan

O gölgeyle

Ayna

Tek kalmış varlığımın

Resmine diker gözlerini

Yalnızlık budur 

Sessiz bir yüzleşme

Artık olmayan bir gölgeyle

Ve hiçliği sergileyen bir ayna ile

Ve bu sonsuz döngü

Izdırap

Sessizlik

Bir çığlık

Ve mutlak yalnızlık

Görünmez çizgilerin kesişimi

Nihayetsiz bir çemberde

Son mu ?

Saf hiçlik…

Sophia Jamali Soufi

İranlı şair ve yazar

Şiirlerinin ana dili Farsça’dır

Fotoğraf: Melike GÖKDUMAN

NEDENSİZİM HACI 

Bu anlamsızca çaba sarfettiğim hayatımda ilk defa cesaretimi toplayıp "Neden?" diye soracağım. Dağlara soracağım, kuşlara soracağım, gördüklerime, görmediklerime, her taşın altındakine dahi soracağım. Ta ki soracak bir 'Neden' bile kalmayana kadar. 

Tıp fakültesinde üçüncü yılımdayım. Evet nedenini bilmediğim nedenlerden dolayı üç yıldır tıp okuyorum. Yanlış anlamayın tıp okumamın nedenlerini biliyorum, kendimce nedenlerim var elbette. Ama bu nedenlerin nedenini bilmiyorum. Biri bana “Neden tıp okuyorsun?” diye sorsa, hemen cevap veririm: 'İnsanlara faydalı olmak için.' Ama sonra biri çıkar da 'Peki neden insanlara faydalı olmak istiyorsun?' dese, dilim tutulur.

Niçin bu kadar çalışıyorum? Neden bu kadar yoruluyorum?

Cevabı çok anlamsız: Nedenini bilmediğim nedenler için…

Sanırım sancımı az çok anladınız: Benim bir hayat nedenim yok. Beni dersten, mesleğimden, hayatımdan alıkoyan sancım bu işte: Nedensizlik. Hayatımda uğruna yaşayacağım bir nedenim yok. Koca bir okyanusta, rüzgarın insafına bırakılmış bir gemi gibiyim; ilerlemek için hiçbir nedenim yok. 

Ne güzel demiş bir şair: 

'Nereye baksam aynı ağaçlar

Nereye gitsem aynı yollar

Güneş hep aynı yerde

Gece hep aynı saatte'

Tıp sevgim, çalışmam, okuduklarım hepsi anlamsız bir yorgunluğa dönüşmüştü çünkü bir nedeni yoktu benim için. Çile gibiydi sabahları uyanmak, her nefesim bedenimi yormaktan başka bir şey yapmıyordu. 

Bu nedensiz bölümü terk etmek tek mantıklı yol gibiydi... Ta ki onu bulana kadar: ...

Boşuna merak etmeyin, size söylemeyeceğim. Ama bilmenizi isterim ki artık tüm varlığjm ile tıp okumak istiyorum.

Tıp; nedensizce bir araya gelmiş atom yığınlarının, nedenini bilmeden diğer atom yığınlarına yaptığı bir dizi olaydan çok daha fazlası. O beni hayatımın nedeniyle tanıştıran eşi benzeri olmayan bir yol.

Artık tıp benim için; onu tanımanın, ona yaklaşmanın yollarından biri. Bedenin sırlarını çözmeye çalışırken aslında O’nun incelikleriyle tanışıyorum. Her damar, her hücre, her nefes - hepsi bana onu anlatıyor. Tıbbın her kapısında onun bir ismi gizli: bilgide, faydada, şifada, sabırda, merhamette…  

Artık her tedavi ettiğim insanın yüzünde onu görüyorum, her okuduğum kitapta onu tanıyorum, her zerrede onu düşünüyorum. 

Velhasılı kelam nedeni olmadan bu hayatın bir değeri yok. 

Bu anlamsızca çaba sarfettiğim hayatımda ilk defa cesaretimi toplayıp "Neden?" diye soracağım. Dağlara soracağım, kuşlara soracağım, gördüklerime, görmediklerime, her taşın altındakine dahi soracağım. Ta ki soracak bir 'Neden' bile kalmayana kadar. 

Tıp fakültesinde üçüncü yılımdayım. Evet nedenini bilmediğim nedenlerden dolayı üç yıldır tıp okuyorum. Yanlış anlamayın tıp okumamın nedenlerini biliyorum, kendimce nedenlerim var elbette. Ama bu nedenlerin nedenini bilmiyorum. Biri bana “Neden tıp okuyorsun?” diye sorsa, hemen cevap veririm: 'İnsanlara faydalı olmak için.' Ama sonra biri çıkar da 'Peki neden insanlara faydalı olmak istiyorsun?' dese, dilim tutulur.

Niçin bu kadar çalışıyorum? Neden bu kadar yoruluyorum?

Cevabı çok anlamsız: Nedenini bilmediğim nedenler için…

Sanırım sancımı az çok anladınız: Benim bir hayat nedenim yok. Beni dersten, mesleğimden, hayatımdan alıkoyan sancım bu işte: Nedensizlik. Hayatımda uğruna yaşayacağım bir nedenim yok. Koca bir okyanusta, rüzgarın insafına bırakılmış bir gemi gibiyim; ilerlemek için hiçbir nedenim yok. 

Ne güzel demiş bir şair: 

'Nereye baksam aynı ağaçlar

Nereye gitsem aynı yollar

Güneş hep aynı yerde

Gece hep aynı saatte'

Tıp sevgim, çalışmam, okuduklarım hepsi anlamsız bir yorgunluğa dönüşmüştü çünkü bir nedeni yoktu benim için. Çile gibiydi sabahları uyanmak, her nefesim bedenimi yormaktan başka bir şey yapmıyordu. 

Bu nedensiz bölümü terk etmek tek mantıklı yol gibiydi... Ta ki onu bulana kadar: ...

Boşuna merak etmeyin, size söylemeyeceğim. Ama bilmenizi isterim ki artık tüm varlığjm ile tıp okumak istiyorum.

Tıp; nedensizce bir araya gelmiş atom yığınlarının, nedenini bilmeden diğer atom yığınlarına yaptığı bir dizi olaydan çok daha fazlası. O beni hayatımın nedeniyle tanıştıran eşi benzeri olmayan bir yol.

Artık tıp benim için; onu tanımanın, ona yaklaşmanın yollarından biri. Bedenin sırlarını çözmeye çalışırken aslında O’nun incelikleriyle tanışıyorum. Her damar, her hücre, her nefes - hepsi bana onu anlatıyor. Tıbbın her kapısında onun bir ismi gizli: bilgide, faydada, şifada, sabırda, merhamette…  

Artık her tedavi ettiğim insanın yüzünde onu görüyorum, her okuduğum kitapta onu tanıyorum, her zerrede onu düşünüyorum. 

Velhasılı kelam nedeni olmadan bu hayatın bir değeri yok. 

Güneş Hep Aynı Yerde

Fotoğraf: Zehra ULUBABA 

SON

Alıntılar,duyurular,yazar ve görsel alımları ve çok daha fazlası için bu yazıya tıklayın