KALEMDAR 10.SAYI

KURUCU

Mirac Ali TAŞ 

Zehra ULUBABA 

EDİTÖR 

İklil Naz AVCI

Zehra TURKAY 

Zehra ULUBABA

FOTOĞRAFLAR 

Elif ULUBABA 

Feyza Naz KÖMÜR 

İkbal Rana BOZKURT

Nida ERDEM

Nida GÜLIRMAK

Rabia Sıla ORHONLU 

Tesnim ÇELİK

Yaren KASIMOĞLU

Zehra TURKAY 

Zehra ULUBABA 

YAZARLAR

Ahmet TAĞMAT

Aslı Selin DENİZ

Derya TURKAY

Emine Zeynep TUNCEL 

Ergül ERDEM

İhsan Fatih POLAT(Ozân Ebedi)

Mihriban CESUR

Osman AKÇAY

Sinem YİĞİT

Sultan GÖLCÜK

Tesnim ÇELİK 

Zehragül GÖLCÜK

Zehra TURKAY

Zehra ULUBABA

KAPAK TASARIM

Zehra ULUBABA

SESSİZLİK BİTTİ: Haykırış Vakti!

Bir vicdanın, bir ümmetin, bir çağın haykırışı…

Yüzyıl oldu sesimiz kısılalı...

Ezanlarımız susturuldu, kitaplarımız yakıldı, kelimelerimiz kırıldı.

Alfabeler değişti, zihniyetler devrildi, gelenek yerle bir edildi.

Bir milletin hafızası silindi, kalbi söküldü, dili tutuldu.

Sonra ne dediler bize?

“Modern olun.”

“Batılı gibi giyin, düşün, yaşa…”

“Kimliğini, inancını, değerlerini, seni sen yapan her şeyi bırak...

Ruhunu unuttuğun yerden devam et ve kendine bile yetemeyen

cehaletler ülkesi Batı’nın yolunda yürü…”

Ve biz sustuk.

Suskunluğumuzu sabır bildik.

Boyun eğişimizi vakar sandılar.

Bir köşeye çekildik, birer birer…

Ama şimdi SESSİZLİK BİTTİ.

Bize bizi unutturanları, bizi bize düşman edenleri,

bölen, parçalayan ve karanlıkta tutanları

artık biz susturacağız!

Ama öfkeyle değil.

Ama şiddetle değil.

Ama kuru bağırışla hiç değil.

İlimle…

Ferasetle…

Adaletle…

Kelimenin kılıcıyla…

Yol belli:

Fikri olan kalemle yürüsün.

İlmi olan öğretmekten çekinmesin.

Dili olan dua etsin, yüreği olan yola çıksın.

Kimse küçük görmesin kendini;

çünkü hakikate hizmetin küçüğü olmaz.

Öyle cümleler kuracağız ki,

halkı kandıranlar o cümlelerin içinde boğulacak.

“Biz hiçbir şey bilmiyormuşuz” diyecekler.

“Biz medeniyeti Batı’da ararken,

kendi cevherimizi kaybetmişiz” diyecekler...

Biz artık susan değil,

konuştukça hakikati yükselten çağrının sesi olacağız.

Kimimiz teknolojiyle,

kimimiz ilimle,

kimimiz eğitimle…

Her birimiz ALLAH’ın bize emanet ettiği yeteneğiyle

İSLAM’ın emrine vereceğiz tüm ömrümüzü.

Ve bunu;

Sadece ibadetle değil…

Sadece tesettürle değil…

Sadece tepkilerle değil…

Sistem kurarak,

akıl yürüterek,

yürek koyarak,

ve asla eğilmeyerek…

Mahallemizde bir çocuğun elinden tutmakla,

bir gencin zihnine şuur ekmekle,

sosyal medyada bir hakikati haykırmakla,

bir sınıfta doğruları anlatmakla,

bir makineyi adalet için üretmekle,

bir ses kaydında hakkı fısıldamakla...

Bir nesil yetişecek...

Sessizliğiyle değil,

hakikatin gücüyle susturacak cehaleti...

Ve işte o zaman,

dünya yeniden hakikati duyacak!

SESSİZLİK BİTTİ…

Artık konuşma sırası BİZDE!

Derya TURKAY

Fotoğraf:Tesnim ÇELİK

BEDBAHT ÂŞIK 

Savaş meydanı mâşuk.

Ay gelmiş,kılıç çekilmiş

Savunmak mühimmiş,

Bedbaht için, dışın bedirhan,

Öyleymiş

Kimsin sen?

Kim bu gölge?

Bu loş bu yaban ve yabancı,

Bedirhan gölgesi,

Bedbahtın karanlığı sen misin?

Mâşuk,

Nesin,nedensin?

Belliki bendensin

Âşık mâşuğuna anlamını bulunca kavuşur.

Mâşuk dur,

Ay gitmiş,âşık kalıvermiş

Önce gölge sonra karanlık.

Savunacak ne kaldı?

Aslı Selin DENİZ 

Fotoğraf:İkbal Rana BOZKURT 

TUT Kİ

Savaşı ne zaman bitecek, bilmiyor. Bir zafer var mı, varsa o komutan iken mi kazanılacak, bilmiyor. Ama o muzaffer edasını çoktan kuşanmış geziyor; gözleri dağlar dağıtıyor. Bakışları hep pervasız, tavırları hep haklı. Memnun da değil halinden, zor dayanıyor sanki her bir davranışına. İnsan bu denli tahammülsüz olur mu kendine, şaşıyor içinden. Yolunu da şaşmış görüyor bakınca; yönünü kaybetmiş. 

Ne yergileri var aynaya sakladığı. Ne övgüler var geri almak, yalanlamak istediği. İnsanların onu, pembe gözlükler takmış misali olduğundan iyi görmesinden sıkılmış. 

Öyle sıkmış ki kendi kendini. Değişmek istiyor, değiştirmekten usanmış; onu, bunu. Değişen kendi olsun istiyor bu defa; pişmanlıkları olsun, gittiği yollarından dönsün. İnsan kendi için böyle hayaller kurar mı? Haksız olmanın, özür dilemenin, kabullenmenin tadını özler mi insan? Bal gibi de özlermiş! Hem sıkılmış artık "tatlı sevmem" klişesinden; bal kadar olmasa da bal gibi de sever halbuki. Neden bu değişimi reddedişi, ne var artık seviyorsa; artık aynı nefretleri hissetmiyor, aynı itlikleri etmiyorsa? 

Kararını verdi o:

Artık fotoğraflarına bakınca sinirlenmeyecek, kenetlemeyecek dişlerini.

Üzmeyecek, üzüldüğü kadar sevdiklerini.

Hep bir kavgalı, hep bir muhalif olmayacak.

Gardını ne zaman indirse pişman olmayacak artık. Yarasını her gösterişinde eskisinden de kalın giyinmeyecek.

Eskisinden sık ağlayacak, katı kalbi yumuşayacak akan yaşlarında.

Dönüp bakınca olduğu kişi mutlu edecek onu. Kavgacı, huysuz bir kocakarı hissetmeyecek kendisini.

Cıvıl cıvıl neşesi geri gelecek. Sevdiklerini kırmaz halleri.

İçindeki savaş durulacak, kazanmak mümkün mü bir asker olarak, yoksa hep komutanlar mı muzaffer? Onu görecek.

Ulaşacak mı o çok gözlediği düzlüğe, yoksa güzel günlerini kötülerini bekleyerek heba mı ediyor? Görecek.

Dilinde de bir kemik büyüyecek mi, ağzına geleni söylediği değil de bir emek işlediği cümleleri olacak mı?

Dürüstlük mü yaptığı, kırdığı tonla insan doğruya mı küs bunca zaman? 

Tüm ipleri eline almıştı hani? Fakat çektikçe açılan o yaralar da ne? Ne çok kan akıyor sevdiklerinin kalplerinden!

Omuzları henüz yaş, sarılmış da ağlamışlardı hani ona. Sevdiklerinin gözyaşlarını silen kişiden onları ağlatana ne ara dönüştü?

Tut ki onların ellerinden, al da gönüllerini.

Tut ki:

Sevinçle konuşulan konular, bir daha bahsini açmadıklarına dönüşmemiş.

Yaşanmamış duygular nefrete bulanmamış.

Dertlerin üzerine düşünmekten kör kuyulara hapsolunmamış; kimse kurtarmaya gelmeyince küsülmemiş.

Artık anlaşılmış ki kurtarılmak için yardım istemek gerekliymiş.

Emine Zeynep TUNCEL 

2 Temmuz 2025

Fotoğraf:Nida ERDEM 

MEHLİKÂ’M

İrem’den koşup gelen âhuya benzersin

Sen gibisi ya düşer ya düşmez cihâna

El değmeden öldürür âğuya benzersin

Milyon cân sıraya girer bir kaş çatmana  

Tenin güneşten sıcak korkarım yakasın

Gözlerimden gönlüme yol bulup akasın.

Bakışın kirlenmiş benliğimi yıkasın

Bir bâde-i âşksın içsem kanamam sana

Gözlerin bir kınsız kılıç, her ân îtapta  

Salar bir müptelâya ki bedenim hasta

Menzili sezilmez bir giz var bu hesâpta

Bilebilmeye koşarım doğru Rahmân’a

Nice Cennet’ler, sarâylar, gündüz-geceler    

Gül yüzüne hasret kalmış hûri, periler

Yedi kat semâ döner ismini heceler    

Görmesem zülfünü uğrar mıydım bu hâna?

Tâlîhim zebûnmuş, nazlı çıktın haylice

Çok âh ettim, inledim, çok yandım gizlice

Derdim dışa vurdu. Ne olur bu netice?

Gönül sarâyım aylardır gark olmuş kana

Güçlüydüm, hem ne mûteberdim senden evvel

Ya şimdi? Perîşân, vaziyetim müptezel

Sevdâya tutsak kıldın ey mehlikâ güzel!

Cehennem âteşine döndüm yana-yana

Sözlerin leblerinden bir tığ gibi düşer

Hece-hece darbeler, yüreğimi eşer

Değil mi âşk ile, ne ile yaşar beşer?

Mehlikâ’m! Sensin tabîbim, geldim dermâna

EBEDÎ der: Arzûm vasıl olmaktır sana

Vücûd bulup gelir mi hayâlim imkâna?

Mehlikâ’m, bırak şu nazı da gel îmâna

Ancak seninle erer kalbim itminâna

(16.02.2013)

İHSAN FATİH POLAT/ (OZÂN EBEDÎ)

ŞANLIURFA

Fotoğraf:Zehra TURKAY

İLİMİN DİN ile ANLAM KAZANDIĞI YOL 

İlim nedir, İslam'ın ve diğer dinlerin ilme olan bakışı nasıldır, her ilim hakikati taşır mı, günümüz toplumun ilime olan bakış açısı nasıldır, her kaynak ilme tanıklık edebilir mi, ilmin beşeri getirdiği nokta nedir, ömür boyu hemhal olmamız gereken ilimin bizim hayatımızdaki gayesi nedir, ilimi amaç ve uğraş edinen bir birey için fıtratına layık olma çabasıyla hakikatin peşinden ilerlediğini söyleyebilir miyiz..?

Az şey bilenler, çok şey bildiğini zanneder. 

Lakin çok şey bilenler, öğrendikçe bilmediklerinin çokluğu ile ilme susamış olanlardır. 

İlim, derya deniz, öğrendikçe öğrenesi gelir insanın... 

Maddi ilimler, manevi ilimler, fiziki boyutu kapsayan ilimler; aklın, irdelemenin, dünya ve ahiret dengesinin korunduğu, metafiziksel boyuttaki ilimler ve bunların tümünü kıymetli kılan, ayrıştırmayan, ne olursa olsun "bil" diyen, kendini geliştir diyen, hiç bilenlerle bilmeyenler bir olur mu diyen, hiç akıl etmez misiniz diyen, hiç düşünmez misiniz diyen, hiç ders çıkarmaz mısınız diyen:

"İslâm", ne kutlu ve toplumu değerli kılmayı amaçlayan nadide bir dindir. 

Toplumun mensup olduğu din, her daim ilim ve bilimi etkileyen önemli bir husus olmuştur. 

Çünkü toplum, bu dinin (İslam) öğretileri ile yaşamını idame ettirmeye çalışır, bu öğretiler kişiye ilmi bir bakış açısı ve çalışma gayreti sunar. 

İslam dininin ilme olan bakış açısı nasıldır? 

Her Müslüman içinde bulunduğu çağın ilim kapısı olmalı, ayetleri İlmek ilmek ilimle işlemeli, pragmatik bir yaklaşımla yaratılış gayesini şekillendirmelidir.

Maalesef içinde bulunduğumuz bu dar zihniyet, batının etkisi kaynaklı olarak din ile bilimi birbirinden tamamen zıt iki ilim dalı olarak ayırmış, birbirlerini tamamlayan o kuvvetli bağı yok saymıştır. Bilimi ve ilimi doğuran hakiki bilginin din başlığı altında İslam da ve vahiyde var olduğu gerçeği gerekeni açıklıyor.Çünkü en hakiki ilim Kur'an'dır, bir şeyin ilim noktasına değerlendirilebilmesi için delilleriyle ispat edilmiş olması, doğmalara dayanmaması, taklit marazından uzak olması gerekir.

İlim Kur'andır, doğruluğu, uygulanabilirliği, faydacılığı esas olandır. 

İlimin sonsuz ve hatasız sahibinin ise yalnız Rab olduğunun bilincinde olmalı insan, öyle kudretli ve azami bir ilme sahip ki " Ağaçlar kalem, denizler mürekkeb olsa ve bir o kadar daha olsa yetmez şahit kılmaya. "

Allah'ın insanlara bahşettiği ilim, kudret, akletme, düşünme ve üretme yeteneği ile yeni buluşlara imza atmışlardır, bahşedilen hikmetin farkında olmalı insan, O'nsuz bir hiç olduğunun farkında olmalı...

Kendine dön de bir bak ey beşer, bu yüce ilim ve kudret sahibinin yanında seninki ne söylemeye değer ne de övünmeye. 

Lakin insan tüm bu başarılarının sonucunu kendinden bilecek, hırsının mahkumu olacak kadar efikadır. 

Devreye Allah'ı koymak ve ondan medet ummak, başarıyı yalnız O'ndan beklemek, tevekkül anlayışının kuvvet bulduğu zihniyet; ne kutlu bir zihniyet ne yüce bir kişiliktir!

Kişinin kendisini ilmen zenginleştirmesi; onu kendi için, çevresi için, bulunduğu zaman için, gelecek için, ülkesi için, değerleri için, mensubu olduğu din adına kıymetli ve değerli kılar. 

Lakin tam tersi boyutu düşünecek olursak ilmen aç kalmışlık onu zayıflatır ve güçsüzleştirir çünkü fıtratına sırt çeviren insan, kıymetli değil zelil olmaya mahkumdur.

Kişinin bilmediğini bilmesi ilmin başıdır demiş Rasulallah. Bilmediğini bilmiş zannedenler, bilmek için gayret göstermeyenler maalesef cehalet içerisinde yaşamlarını sürdürüp gidenlerdir. İlim peşinde koşanlar, bilmediğinin farkında olup bilmek için çaba harcayanlar, toplumun refah seviyesini yükseltecek olup kazanacak olanlardır. İlim öğrenmek insana farzdır, aynı zamanda fıtratına kodlanmıştır. İnsanoğlu; bahşedilen zeka, akıl, yeniyi arayış, bilinmeyene merak ve öğrenme içgüdüsüyle var olagelmiştir. 

Bu varoluşun zelil oluşu 'Modern Cahiliye'... Batılı zihniyetin örnek alınmasıyla doğan iğreti süreç.... 

Cahil bir toplum ama modern çağını yaşıyor. Belki kişiler farklı, gelenekler öğretiler farklı, amaçlar farklı lakin zihniyet aynı. 

Teknolojik alanda yapılan ilerlemeler, bilimsel alandaki yeni buluşlar, formüller, ilaçlar, yapay zekalar ve daha birçoklarının artış göstermesi, toplumu modern cahiliye çatısından uzaklaştıramıyor. Çünkü manevi yozlaşma içerisinde olan bir toplum, ilim ve bilimin zenginliğini yaşasa dahi nefsani ve şeytani amellerini araç hale getirdiği için ilerleme kat edemez. 

Gayesi yalnızca materyalist zihniyetin emellerine gebe olan bir toplum;

Tüketimin had safha'ya ulaştığı, insanların üretici zihniyetini ve yaşantısını yok edip yalnızca kendilerine muhtaç hale getiren modern cahiliye... 

Ahlaki değerlerin yozlaştığı ve değer kaybettiği, edep ve hayanın özgürlük adı altında yerlerde çiğnendiği, kimliğinden, dininden, milletinden, ailesinden utanan bir toplum ve toplumlar yaşamaya ve doğmaya devam ediyor. İşte cahiliyenin en dibinin medeniyet maskesine bürünmüş hali. 

Vahiyden uzaklaşan ,kendilerini başıboş bırakan, 

yol almaya çalışan ama hüsranla sonuçlanan ve sonuçlanacak olan modern cahiller... 

Toplum olarak bu süreçten sıyrılmak en büyük duamdır. Çünkü bu yaşayış; Rab'bin bize bahşettiği ilim, irfan, akletme ve öğretmeye yapılan ihanettir.

Zehragül GÖLCÜK

Fotoğraf: Elif ULUBABA 

İNSAN OLMANIN MUTLAK ACISI 

Her ayrılıkta bir anı kalır geriye; kimisi bir şarkı bırakır sevginin en nahif hali kalmıştır kimisi gerisin geri tutunur o anıya geride yıkık bir kalp kalır.

Gerçeklikten uzak yaşama öyküsüdür. Hayatın içler acısı gerçeği budur. Yitip giden sevgilerin en gaddarı ve bi o kadar acının en tatlı halidir içindeki pişmanlıktan daha çok hatırlanmaya değecek yaşanmışlıklar olması... Acemi şair olan tayfaya biraz olsa da dizelerinde süslendirir acısını. Bu yer küre kalplerin en sancılı dünyası, ikili cephelerden oluşan dile vurulmuş mıh savaşları... Hayallerin varoluş sebepleri budur. Hayallerin içinde kendinin masum bir şekilde sevildiğinin bilinmesi, her şeyin mümkün olduğu yerde, tuhaf saplantılı bir hayal değil midir? 

Hayır, hayır hiç de öyle değildir sayın okur. Kendi iç dünyamıza doğru başlayan, girişlerin en güzeli, gelişmelerin ise insan üzerindeki en olgun haline dönüşmesi... Ve sonuçta ise yıkık bir gelecek bırakmıyor. Aşk acısı, işte duyuların en hiddetlisi bu. Kendinin farkına varmak, başkasına gerek duymadan kendini türlü nedenlerden eleştirerek aslında vazgeçilmez olduğunun nedenlerini sorguluyorsun. Kendini işte burda tanıyorsun. Bu acı öyle bir yerde nüksedilir ki zaman zaman ölüm bile varlığından kaçacak yer arar. İnsanı insan yapan duygu gün yüzüne çıkar. Sayın okur ben burda serkeş bir duygudan bahsetmiyorum. Adeta insanlığın kanıtını ispatlıyorum. 

Farkında mısınız? Kaç şairin kahramanı olmuştur aşk acısı.

Gel gönlüm değsin arşın mihrabına

Başım ersin zavallı yalnızlığıma

Umut sadece sensin

Virane olmuş kalbimin bitmez tükenmez boşluğuna

Sevgilerimle

Ahmet TAĞMAT 

Fotoğraf: Rabia Sıla ORHONLU 

SEYYAH-I AVARE 

Adımlarımın ürkekliği canımı sıkmakta. Bilhassa tüm sessizliği bozan kargaşanın ortasında kalakalmışken, kalsa üzerine basılıp geçilecek, gitse yükünü de beraberinde sırtlayacak bir kaplumbağadan hallice... 

Sırtımda taşıdığıma evim demeseler bilir miydim evin ne olduğunu? Evim der miydim omuzlarımdakine. İkna etmeselerdi dar-ı dünyada bir evim olduğuna, kendimi yine hisseder miydim ıssız bir yolun ortasında? 

Odamda gezerken gözüm eşyalarıma takılıyor bir anda; doğum günümde gelen hediyeler, kitaplığıma zorla sığdırdığım kitaplar, özenle dizilmiş ancak bir dokunsam dökülecek gibi duran kalem kutum, masamın üzerinde birikmiş belgeler ve de dünden kalma bardakların karmaşıklığı zaten karmaşık olan düşüncelerimi daha da güçlü bir şekilde itiyor kendimden dışarıya. Sessizce yürüyorum koridoru biliyorum ki biri görse nasılsın diyecek, yalan söyleyeceğim. Okulu ne yaptın diyecek sonra. Usül öyledir çünkü önce ahvaliniz sorulur sonra da ah vah ettikleriniz. Ah' ınıza bir soluk aldırmak için değil yanlış olmasın; ahlarınıza bir ah da onlar katsın diye. Gönlünüzde kim var, cüzdanınızda ne kadar para var, tatile nereye gideceksiniz, evinize ne kadar kira veriyorsunuz, mezuniyetten sonra ne zaman atanacaksınız ve daha nicesi bir merak konusu hayatınızın nesnesi olduğu halde öznenin bile cevabını bilmediği sorular soran insanlar için... 

Koşar adım çıkıyorum bahçeden daha doğrusu kaçar adım. Kulaklığıma gidiyor hemen elim, çantama bir şeyler atarken evde unuttuğumu fark ediyorum. Ama döndüğüm yere gidemem geri, neden bilmiyorum. Kapıya yakın duruyorum sürekli, ömrümü kapı eşiğine sığdırıyorum. Tüm sevinçlerim, hüzünlerim, özlemlerim kapı eşiğinde. İçeriye de dışarıya da eşit mesafede duruyorum. Böylelikle hayal kırıklıklarımı makûl bir sayıya indiriyorum, incinmiyorum eskisi gibi. Davamı içimde yürütürken yargıcın tokmak sesi duyuluyor sadece dışarıdan. "Bu ses de neydi" diyor insanlar. Sizi dört odacıklı bir mahkeme salonunda yargıladım, incindiğim kırıldığım ne varsa haykırdım. Hakim kararını verdi, ben sizden gitme kararı aldım, diyemiyorum. Bu mahkemenin tanığı da, zanlısı da, mağduru da benim diyorum içten içe. Ördüğüm duvarları bir bir yıkarken "ben duymadım size öyle gelmiştir" diyorum. Öyle olmalı, bazen insan bin bir hevesle ördüğü duvarı yıkmayı bilmeli. Üstüne devrilmesini beklememeli... 

Yürüyorum, sokaklar nispeten boşalmak üzere. Dükkanlar kapanmaya meyletse de esnaf lafını bitirmemiş henüz, içilmemiş sigaralar var daha. Kaldırıma park eden arabaları belediyeye şikayet edeceğini söyleyen teyzeler, gizli kaçak banklarda buluşan liseli çiftler, sahilde gitar çalmaya hazırlanan üniversiteliler yeni başlıyor güne. Gün benim içinse çoktan başlamış, bitmiş. Ardı sıra sürüklediğim çantamı bir ağacın altına bırakıp oturuyorum her zamanki yerime. Gün batmaya dururken telefonumun çaldığını fark ediyorum. Ekranda gördüğüm isim anlık bir gülümsememe sebebiyet veriyor. Düşünüyorum da bazı insanların ismini görmek bile mutlu ediyor beni, iyi ki diyorum hayatımızın bir anında ortak olduk birbirimize. Ancak fark ediyorum ki mutlu olmak düşüncelerimi kelamıma indirgemeye yetmiyor o an, kapatıp çantama koyuyorum telefonumu. 18. Yüzyılda olsak aylar sonra gönderecektim mektubumu diyorum birkaç saat geç cevap versem sanıyorum çağ açıp kapatmaz kimseler. Tarihte kaldı bunlar diyorum. Artık her insan kendi fetret devrinin kurbanı, her insan kendi fethinden sorumlu diyorum. Ama yine de insan bir şehir olmasa da fetihler istiyor içten içe. Dışarıdan gelen bir kuşatma tüm düzenini alt üst etse de, iyi ki altı üstüne geldi demek istiyor. Belki de hoyrat hayaller kuruyor insanoğlu her zaman olduğu gibi... 

Sahile inmiş insanlar bir yer bulma telaşı içinde ki deniz en çok onlara aittir, kalabalıktan sıyrılıp oturmak ve susmak isterler denize karşı. Deniz konuşur onlar dinler çoğu zaman. İnsan denizi bağrına bastığında soluklanır dünyadan ama deniz insanı bağrına basmaya karar verirse işte o zaman ölüm denen gerçek girer araya. İnsanlar bu yüzden sadece denizi bağrına basar, denizin bağrına girmek değil. Her bağır yurt değildir insana, ve neden insan bazen çok alakasız bir bağrı yurdu sanar yıllarca. Yurdunu ararken bulmayı değil aramayı sever. Öyledir ki yurdu bulduğunda evine varmış hissetmez de evine hapsolmuş gibi hisseder. Evini ararken yolları özgürlük sayan insan, evine vardığında yolun özgürlüğünün hasretini tutmaktan evinin sevincini tutamaz çoğu zaman. Sonrası başka bir ev arayışına çıkar, dahası yollar hep arayışa çıkar. Yol aramakla başlayıp arayışla son bulacaksa evimde olduğumu iddia edenlere yolumu göstermeyi boynumun borcu bildim. Yollar ev değil dediler, buyur edemedim bu yüzden evime kimseleri. Misafir ağırlamak, yol kenarında açan çiçekleri misafirlerime göstermek, yol üzeri uğradığım benzinlikten aldığım kahveyi birlikte içmek isterdim misafirimle, direksiyon başındayken müziklerimi emanet edeceğim bir misafirim olsun isterdim. Misafirimin olması için evimin olması gerekirmiş öyle söylediler. Benim zaten bir evim var diyemedim... 

Çantamı toplayıp, üzerime yapışan çimleri elimin tersiyle silkeleyiverdim. Yol'uma koyulmaya devam ettim ardından. Fırına uğradım her zamanki gibi taze ekmek olurdu bu saatlerde. Ekmekleri de alıp anahtarımı dış kapıya yerleştirince paslı kapının sesi kulaklarımda çınladı yine bir müddet. Ardından zile bastım kapıyı açabilecek biri olmadığını bildiğim halde. Bunu yapmaktan asla vazgeçemiyordum, babaanneme geldiğimi haber vermenin en kısa yolu buydu. Biliyordum ki zil çalar çalmaz geldiğimi anlıyor, usul usul bekliyordu kapıyı açıp da yatağının ucuna gideceğimi. Avucumdaki anahtara bakarken geçen sene vefat eden dedeme ait olduğunu anımsıyorum. Dedem bu kapıyı binlerce kez açmıştı geçmişte ve babaannem o zamanlar kapıda bekliyordu dedemi.

Bekleyenler hep kapının eşiğinde dururdu çünkü... 

.

Yürü, ey seyyah-ı avare yürü, durma yürü! Koymasın rah-ı visalden seni ezyak-ı misal.

Zehra TURKAY

Fotoğraf:Nida GÜLIRMAK

DAĞ

Yaşamakmış bu,

ezberindekileri yeniden öğrenmekmiş.

Buymuş tüm olan bitenin sebebi. 

Yeniden sevmekmiş birini. 

Yüreği yüreğime deyince anladım. 

Çıkmaz sandığım her sokağın bir yolu varmış.

Uykusuz gecelerimin sabahı...

Her şey uyanıkken görülmüş bir rüyaymış. 

Onca zaman huzur onun kolları arasındaymış. 

Yüreği yüreğime deyince anladım.

Bunca zaman söylediklerim,

ah ne büyük laflarmış. 

Sevmem bir daha deyişlerim tokat gibi şimdi.

Tüm kederim o gelinceye kadarmış. 

Yüreği yüreğime deyince anladım. 

                                               

Sinem YİĞİT 

Fotoğraf:Zehra ULUBABA 

BİR MEKTEPTİR GAZZE 

Bugün sizlere sadece küçük bir coğrafi bölgeden değil, şehirden değil, tarihten değil, insanlık adına büyük bir vakadan bahsedeceğim.

Bir avuç toprağı kanla alınan , parayla satılmaz denen bir vatan...

Gazze 

Kadın, erkek ve çocuk 

Gazze

Acı, gözyaşı ve kan 

Gazze 

Vahşet ,soykırım ve cinayet 

Gazze 

Bir yurt, millet ve Mescid-i Aksa 

Anlatmaya satırların yetmediği, kelimelerin kifayetsiz kaldığı, İslam ümmetinin ve insanlığın yüz akları...

Cengaver, kahraman, asil destan yazan bir avuç yiğitlerin şehri.

Bir sevda ki muhabbetle yetiştirdikleri topraklarından, tüm dünyaya insanlık dersi veren, adam gibi adam, yürekleri sağlam, ilkeli, dik duruşlu müslümanlar...

İnsanlığa verdiği dersler ve bıraktığı derin izlere bakıldığında 

"Bir Mekteptir Gazze".

Bu mektepten öğreneceğimiz çok şeyler var. 

Direncin, umudun sınır tanımadığı Gazze, onca kuşatmalara, sıkıntılara, sevdiklerini kaybetmelerine rağmen hayata tutunma azimlerini asla kaybetmediler.

Rabb'imizin Ali İmran suresi 139. ayette "Gevşemeyin, üzülmeyin. Eğer iman etmiş iseniz en üstün sizsiniz" buyurmakta. 

Korkmadan, mahzun olmadan, hüzünlenmeden, kaygılanmadan,

Allah'tan ümit kesmeyip ye'se düşmediler...

İslam'ın verdiği izzeti, şerefi, onuru bir madalya gibi yüreğinde taşıyan en kadim şehir...

Bugün azgın bir azınlığın elinde..

Gazze bir mektepti.

Dünyanın üç maymunu oynadığı; görmüyorum, duymuyorum, bilmiyorum deyip, sessiz ve aciz kaldığı, haklarından mahrum bırakıldığı koşullarda dahi, dayandıkları inançları ile her türlü zorluğun üstesinden gelme mukavemetini gösterdiler.

Yeryüzünde adaleti, hakkaniyeti, özgürlüğü aramak için yaptıkları mübarezede, vicdan sahibi tüm insanlara, mazlum ve mağdurların nasıl haklarının ardından gidilirin belgesini perde perde ekranda vizyona sürdüler.

İmkanların yetersizliğine, abluka ve saldırılara karşı azim, gayret, sabırla nasıl üstesinden gelmeye çalıştıklarını sadece inananlara değil, tüm insanlık için bir mekteptir Gazze.

İman ve tevekkülleri ile açlığa, susuzluğa, salgın hastalıklara, elektriksiz, yakıtsız sözüm ona modern teknoloji çağında tüm dünya bu zulme kör, sağır, dilsiz kesilmiştir. Gazze yalnızlığa mahkum edilmiştir.

Çıkarları söz konusu olan satılık düşünceli, emperyalist, kapitalist devlet uluları, bananeci, bahaneci, bedbaht sözlerini tarihin kirli sayfalarına adlarını taşıdılar.

Gazze'nin eşi görülmemiş tahammülü, cennetlerin kokusunu alan, nüfusca az ama korkusuz, gönüllü, yiğit mücahitleri, düşmanlarının hayatı sevdiklerinden daha çok şehadeti seviyorlardı.

Şehadet, şahitlik ve şehitlik..

Anneleri onları büyütürken, ninniler yerine söyledikleri kimlikleriydi..

Onlar yürüyen koca yürekli iman neferleri,

Söylemden ziyade fıtrat dinini eylemleriyle, ümmete rol model olarak gerçek imanın nasıllığını öğreten cesur alpler..

İslam; izzetli, şahsiyetli yaşamak demektir. 

Gazze mektebi; izzetli ölmenin izzetsiz yaşamaktan daha güzel olduğunu öğretiyor...

Müslümanların ve nasların imtihan ve sınama alanı Gazze ümmetin muallimidir. 

Bağrında beslediği ızdırap, yüreğini yakıp bitirse, şerha şerha göğsüne ateş düşse, Filistin düşmez...

Kudüs düşmez..

Gazze düşmez..

Gazze ;

Merhamet, erdem, ahlak, insanlık, iyilik adına ne varsa bizlere kılavuzluk etti.

 Bu muassır medeniyetler dediğimiz çağda, müslümanca duruşun, hayatın geçiciliğini, ölümün ebediliğini ve selam yurdunun varisleri olma adaylığını, tutundukları Allah'ın ipine sımsıkı sarılmakla ilan ettiler...

Ümmetin üzerine çökmüş ölü toprağından silkelenmeyi, "hasbunallahu ve nimel vekil" Allah bize yeter o ne güzel bir vekildir" deyip teslimiyet gösterdiler.

Çünkü onlar Allah'ın nasıl yettiğini, son nefeslerine kadar çoluk çocuk, genç yaşlı, kadın erkek ile ruhu kabzedilmiş, ümmet şuurunu yitirmiş müslümanlara, şehadet parmakları havada, dillerinde bu tesbih ile hafızalara kazıyarak öğretti Gazze mektebi...

Siyonist, barbar, katil, batı destekçisi olan İsrail'in, bir film sahnesi gibi ortadan kaldırmaya çalıştığı Gazze'nin, dünya haritasından çok insanlık haritasına, belleğine, hard diskine girmesine vesile olması aşikârdır.

Bugün tüm dünyanın dilinde, duasında, davasında Gazze var .

Tabii küfür kokan, zillet içindeki bir millet bunu kavrayamaz.

Azlık ve çokluk, kime göre? 

Eğer dayandığın, güvendiğin, inandığın Nasir olan bir rabbin varsa gerisi teferruattır.

Sabır Gazzenin nişanesidir..

Evet, bir mekteptir.

Bir halkın hayatta kalma ve özgürlük mücadelesinin sembolüdür Gazze.

Dedeleri şeyh Ahmet Yasin'in ayak izlerini takip eden torunları... Onlara yakında bizim ölümlerimizi duyacaksınız, o zaman alınlarımız da şu yazacak, 'Bizler direndik, ileri atıldık ve kaçmadık!' diyen Muvahhid,üstad, âlim şahsiyetliler..

Gaflet içinde uyuyan ümmetin, gözlerine hakikati serpip uyandıran Gazze bir mekteptir.

Müminim diyenin ilkeli, prensipli olmasının farkındalığına yardım ettiler. Çünkü mümin, 

her şeyi yiyemezdi, her şeyi içemezdi, istediğini giyemez, her istediği yere gidemez, her işe başvuramaz, herkesi kucaklayamazlığın fevkine erdirdiler.

Hasbi değil, hesabı sorulacak hayatı öğrettiler.

Allah'a şikayet edilen ademiyet, vekalette kime ısmarlandığını, es geçilemeyen duanın icabından kaygı ve endişeye düştü.

"Ellerinizden ne gelir?"sorusuna

 ellerinizle aldıklarınızı kime, nasıl yardım sağladığını görün dediler.

İsrail ve yandaşlarının ürünlerini tüketerek değil; boykot ederek, finansal kârlarının aşağı çekilecek protestolar ederek, ellerini kurutabileceğimizi öğrettiler.

"Tebbet yeda ebi lehebin ve tebb..." 

Kuruyacak, ateş olacak kazançtan kaçınmanın adresini hatırlattılar...

Gazze yeryüzünde takvada önder ve öncü olan mektep...

Cihadın sadece tankla, topla, silahla olmadığını;

Bir sapan taşı,

Bir haykırış, bir yazı, söylem, eylem..

Yürekleri ağza getirecek bir bakış, 

Sinelere kaya gibi oturan haysiyetli bir vaziyet.

Korkusuzca düşmanlarının elindeyken, eller arkada bağlı iken bir tebessüm, bir gülüş;

gözleri kapatılsa da başları dik ve heybetli öne atılan göğüsleri,

gençleri, çocukları, kızlarıydı... Cihad!

Allah için kendinden topluma iyi ne varsa açtığın yol , çığırdır cihad...

Zaferden değil, kazandı mı, kaybetti mi değil, başarı ve sonuçtan değil.

O yolun yolcusu olmaktır cihad...

Ne cennet tasası, ne de cehennem. Sadece Allah'ın rızasında olmaktır cihad..

Aman yarabbi! Bizlere ayetleri yeniden dirilten, canlı yaşayarak gösteren muttakiler...

Evet, Gazze bir mekteptir...

Bu mektebin öğretici olduğu vakidir. 

Gazze hep kazandı.

Hiç düşmedi Filistin.

Bize düşen öğrenen, öğrendiğini anlayan, anlatan ve yaşayan olmaktır.

Gazze mektebini okuyanlara selam olsun.

Sultan GÖLCÜK 

Fotoğraf:Feyza Naz KÖMÜR 

YARA İZİ 

Sabaha karşı aklıma geldi yara.

Her gün aynada gördüğüm için aşina olduğum yerini kontrol ettim.

Yaram iyileşmek üzereydi.

Acısını hatırlamaya çalışırken buldum kendimi.

Gözlerimi kapatıp bıçağı düşündüm.

İçimde kalan öfke ve acıyı indirdim rafından.

Durdum.

Kalkıp aynaya baktım tekrardan.

Yüzümün kenarında duran minik yara.

Bağıramamaktan kısılmış sesim.

Yorgun göz altlarım.

Koşturmaktan bitkin düşmüş kalbimin sızısı.

Ellerime baktığımda kanlı bıçağı farkettim.

Merhem sürdüm yarama.

Bıçağı kenara kaldırıp körelmesini izledim.

Önce yara sonra her gün canımı yakan bıçak.

Öfkemle beraber küçücük oldular.

Meyve bıçağı gibi kaldı o bıçak gözümde.

Yaram ise kabuğundan kurtuldu.

Neredeyse izi bile geçecek.

Sabır ve birazcık da özenle.

Ve aynadan gözlerimi çevirirken

Kendimi büyümüş hissettim.

Geçmek üzere olan acılarım ve

Düşe kalka, yara izlerim ile.

"Yara aldığımız yerden büyüyoruz" dedim.

"Yaralar aldıkça yürüyoruz..."

Zehra ULUBABA 

Görsel:Yapay Zeka ile Tasarlandı

 YOL 8

Parmaklarının arasından geçen ufak bir esinti denizin tuzlu kokusunu ulaştırıyor Yabancıya.

Geçmişinin boğucu nemini çekiyor içine Hüznün umudun beklentinin ve ne kadar uzaklaşsa

da kaçamadığı korkularının yükünü taşıyor. Kimliğini bulmanın, Musa olmanın yükünü.

Hatrına gelen kesik kesik anıların, sadece en büyük pişmanlıklarını barındırmasının yükünü.

Hakim’i görüyor, yanına yaklaşıyor. Bir meltem sarmalıyor ikisini. Yeni bir dalga geliyor ve

ayak diplerindeki deniz kabuklarını süpürüyor.

“Canım acıyor” diyor Musa

“Biliyorum”

“Ben ciddiyim, çok canım acıyor”

“Biliyorum benim de canım yandı kül oldu acıtıyor, acıtmalı da”

“Senin yaşadığınla benimki bir mi? diyor Musa biraz da öfkeyle. Bir nebze destek bekliyordu

en azından geçer denmesini. O ise dalga geçer gibi acıtmalı diyordu.

“Bilemeyiz.” dedi Hakim

“Aynı şey değil!” Musa gittikçe daha da hırçınlaşmaya başlamıştı.

“İnsanların yaşadıklarını küçümsememelisin. Acı bir etkilenme biçimidir ve herkesin

kırılganlık düzeyi farklıdır. Yaşanılanları dahi bilmezken senin mi karşındakinin mi daha çok

etkilendiğini nasıl anlayabilirsin ki?. Üstelik insan çektiği acının ona ne denli bir güç ihsan

ettiğinin farkında dahi değildir. Acı güçtür ve güç kibri getirir beraberinde. Kibirse camdan

ateşten ve şeytandandır. O yüzden acıtmalı. Acıtmalı ki o güce sahipken istediği an acıyı

bitiremeyeceğini bilsin kişi. Hem gücünün hem acziyetinin farkına varsın.”

Musa durdu henüz aydınlanan havaya kabaran denize baktı gözüne kestirdiği bir deniz

kabuğunu tekmeyle denize fırlattı. Sırtını döndü ve uzaklaşmaya başladı. Attığı her adımda

daha da çok saplanıyordu kumlara. Başta ayak parmaklarını hafifçe okşayan o kum taneleri

gittikçe balçığa dönüşüyordu. Ayağından kavrıyor ve vantuzlarıyla içine çekiyordu onu.

Derken bir çığlık duydu. Sese doğru ilerlemeye başladı. Suya ulaşması, her kimse çığlığın

sahibi onu kurtarması gerekti. Ve hızlı olması, çünkü her saniye artan dalgalardan herhangi

biri kapıp çekebilecekti onu. Birkaç adım daha ilerlemeyi başarmıştı ki çığlığın sahibinin

siması göründü belli belirsiz. Hakim dalgalarla boğuşuyor bir an büyük bir dalganın içinde

kaybolan silüeti bir an suyun yüzüne çıkıyordu. Yabancı ise daha suya bile ulaşamamıştı şu

suya bir ulaşsa deli gibi yüzüp kurtaracaktı onu. “Musaa yardım..!” diye bağırdı Hakim. Musa

balçıktan çıkmayı başarmıştı ki hareket kesildi. Tüm gücüyle yüzmeye başladı Musa,

Hakime ulaştı, geç kalmamış olma umuduyla çıkardı sudan. Sarstı ama tepki yoktu. Yaşadığı

şokla denize bakıverdi, dalgalar nispet yaparcasına sakinlemişti. Az önce Hakimi içine çeken

deniz çarşaf gibi dümdüzdü şimdi. Hakimin kalbi gibi nefesi gibi sessizdi. Şoku hala

atlatamasa da yapması gerekeni biliyordu makine gibi düşünmeden sorgulamadan yaptı ne

gerekiyorsa. En ufak bir yaşam belirtisi beklerken Musa, kendisinin de nefes almadığını fark

etti. Sanki Hakim tekrar nefes alamazsa o da almayacaktı. Hadi Hadi diye mırıldanıyordu

içinden. Ve Hakimin gözleri birden açıldı tüm duygulardan arınmış o bakışları gördü Musa.Bir

bakış ki Ne korku ne huzur barındırıyor, anlamlandırmaya çalışmıyor bir şeyleri, sadece

yaşamak istiyordu. Musa bu bakışı çok iyi biliyordu hayatta ama yaşadığının dahi bilincinede

değil demekti bu. Hakim nefes alıyordu artık ancak Musa hala nefes alamadığını fark etti.

Hatta bu sefer nefes almaya çalıştıkça hava boğuyordu onu. “Nasıl nefes alıyoruz diye

düşünmeden, sorgulamadan yaşıyoruz.” dedi biri. “O kadar sorgulamadan ki bir unutsak

tekrar nasıl yapacağımızı bilemeden.” Ve omzuna dokundu. O dokunuşla derin bir nefes

çekti Musa.

Derin bir nefes çekerek yataktan kalktı. Kan ter içinde kalmıştı. Elleriyle örttü yüzünü,

gözlerini sımsıkı kapattı, sonra açıp duvara dikti. Derken kapı çalındı Hakim girdi içeri.

“Günaydın kardeşim, hadi yemek yiyeceğiz sen de gel, daha balığa gideceğiz bu gün”.

Rüyasını anlatmak istedi başta ama kötü rüya anlatılmaz diye sustu. Sahi Hakim’den mi

duymuştu bu sözü. Sadece kafa salladı ve Hakimin gidişini izledi. Kalkıp elini yüzünü

yıkadığında biraz daha kendine gelmişti artık. Oturup bir şeyler yemeye başladığındaysa

tamamen unutmuştu gördüklerini. Toparlanıp yola çıktılar. Geçtiğimiz hafta Hakimin eski bir

arkadaşı ile karşılaşmışlardı o da hem biraz eğlenmek sohbet etmek hem de balık tutmak

için davet etmişti. Limana ulaştıklarında Hakimi kollarını açarak karşıladı arkadaşı. Çocuk ve

Musa biraz daha geriden gülümseyerek ilerliyorlardı. Çocuk tekneyi görünce hemen dibine

kadar gidip incelemeye başladı. Hakimle arkadaşı eski günlere dair konuşmaya başladılar

Musa da onları dinliyordu bir yandan da göz ucuyla çocuğu kontrol ediyordu. Askerlikten

tanışıyorlarmış. Mustafa’ymış adamın adı. O dönem samimilermiş ama sonradan denk

gelememişler bir türlü. Ta ki geçen haftaya kadar Mustafa’nın yolu bizim buralara düşmüş.

“Buraya gelirken de aklıma düşmüştü ya nasıl bulacağım koca şehirde bizimkini diyordum

kendi kendime” derken sırtına hahifçe vurdu Hakimin ve devam etti

“Musa inan bana tekneden indim bak iner inmez baktım Hakim karşımda adamın biriyle

konuşuyor”

“Ben de” dedi Hakim “Ayda yılda bir inerim şehre onda da o taraflara gelmem normalde.

Bizim mantarları gönderdiğimiz adam ısrar etti orada işim var oraya gel diye o yüzden

geldim.” “Ben tabi Hakimi bulmuşum kaçırır mıyım bir koşuşum var yanına görmen lazım”

“Ama iyi de oldu ne kadar olmuş görüşmeyeli be Mustafam. Burnumda tütüyormuşsun da

fark etmemişim.” Onlar konuşurken çocuk teknenin pruvasına uzanmaya çalışıyordu. Geç

fark ettikleri bir şeyde bu olmuştu. Çocuk suya düştüğünde diğerleri daha ne olduğunu

anlayamadan Musa o tarafa doğru koşmaya başladı.

Tesnim ÇELİK 

Görsel: Yapay Zeka ile Tasarlandı

GÜLÜŞÜN BİR GÜNEŞ

Gülüşün, bir güneş çehremi aydınlatan

Beni hayata bağlayan

Gözlerinse delici bir ok

Kalbimi on ikiden vuran.

Gülüşün, bir güneş çehremi aydınlatan

Beni hayal alemimde huzura kavuşturan

Sözlerininse efsunu çok

Benliğimi tesiri altına alan.

Gülüşün, bir güneş çehremi aydınlatan

Beni sevda bahçesine bülbül yapan  

Zülüflerininse rayihasının tarifi yok

Zihnimi eşsiz notalarıyla lal hâlde bırakan.

Mihriban CESUR

Fotoğraf:Zehra TURKAY 

ÇİÇEK AÇACAK - HAİKU

Hepsi ayrı renk

Güzelliğin simgesi

Çiçekler açar

Yasemin, nergis

Mutluluğun ifadesi

Mis gibi kokar

Çiçekler varsa

Umutlar da canlanır

Arılar uçar

Yaşam çiçektir

Beyaz papatyadan taç

Yârin başında

Mezara süsen

Yeni doğana orkide

Terfide yukka

Çiçek açacak

Eğer koparmazsanız

Bütün çiçekler

Dr. Osman AKÇAY 

Fotoğraf:Zehra TURKAY 

KİM ANLAYABİLİR ACIMI

Kim anlayabilir acımı,

Kim dindirebilir.

Artık kim sever beni.

Kimin saçını okşarım bir limon dalı altında.

Kim siler gözümden damlayan yaşı.

Hayallerin, umutların vardı.

Sana sofralar kuran kardeşin,

Kardeşin yarım kaldı.

Suskun artık yüreğim.  

Ölümü bekler,

Bekler kavuşmayı.

Son defa sarılmak isterdim sana,

Koklamak isterdim.

Toprak oldun, çiçek oldun.

Gül dalında yaprak oldun.

Yaşamak,  

Hele ki sensiz yaşamak haram bana.

Öldün sen oğul,

Artık yoksun.

Mezarına beni de koysunlar.

Belki son defa koynumda uyursun.

16.06.2024  

Oğlunu Kaybetmiş Bir Ana (İsmail KOCA’ya Ağıt)

(Erdemli Bir Bayram Sabahı)

Ergül ERDEM

Fotoğraf:Zehra TURKAY 

Alıntılar, duyurular, eser-görsel alımları ve çok daha fazlası için bu yazıya tıklayın.